Hoogoplopende spanningen rondom koningin Juliana werden in 1956 wereldnieuws dankzij een interview met een anonieme bron in het West-Duitse tijdschrift Der Spiegel. Er dreigde echtscheiding en troonsafstand omdat zij volledig onder invloed zou zijn van gebedsgenezeres Greet Hofmans. De koningin organiseerde met Hofmans en haar Baarnse vriendenclub religieuze conferenties op Paleis ’t Loo. De groep was uit op politieke macht, zo werd gesuggereerd in het interview. Het beeld van een zeer beïnvloedbare koningin werd breed opgepikt. Pikant is dat later uitlekte dat prins Bernhard de geïnterviewde was.
Maar Van Bree concludeert op basis van zijn onderzoek: ‘Juliana was geen willoos slachtoffer. Uit haar correspondenties en de conferentieverslagen blijkt dat ze zich kritisch opstelde en openhartig mee discussieerde.’ Ook vond hij geen bewijs dat Hofmans een gevaarlijke intrigante was, een soort Raspoetin zoals dikwijls gesuggereerd is. Hofmans stelde zich wel voor als iemand die in contact stond met een hogere macht, maar tegelijkertijd benadrukte ze telkens dat iedereen zijn eigen keuzes moest maken.’
Van Bree las niet eerder geraadpleegde privéarchieven van de Oude Loo-conferenties (1951-1957) en correspondenties van Juliana en betrokkenen uit die tijd. Deelnemers discussieerden over wat Gods bedoeling met de wereld was en waren van mening dat de mens zich bescheidener op moest stellen. Ze pleitten voor pacifisme, maar dat was vooral een religieuze en geestelijke missie, geen politieke.
