vrijdag 28 april 2017

Foutesite.com

CIDI, een organisatie van de Joodse gemeenschap in Nederland, wil actie tegen Altrechts.com. Daarop staan lijsten met Joodse Nederlanders en andere 'volksvijanden'. Het Meldpunt Internet Discriminatie (MiND) zegt tientallen meldingen te hebben gehad over de site.

Joost Niemoller besteedde er ook al aandacht aan, toch vooral omdat Altrechts.com ook naar zijn site linkte. En ga dat maar eens uitleggen.

De disclaimers op Altrechts.com zijn even lachwekkend als griezelig: 'De mensen uit deze lijst zijn individuen en leden van een groep. Als individuen kunnen ze aardig of gemeen, goed of kwaad, grappig of gestoord of wat dan ook zijn. Als groepsleden zijn het Joden. Net als paardenvlees niet verkocht mag worden als rundvlees, hebben ook wij als het publiek van bekende personen het recht te weten met wie we te maken hebben. Deze lijst kan o.m. gebruikt worden voor onderzoek naar bepaalde politieke en maatschappelijke bewegingen en ontwikkelingen.'

Op de site staat ook een link naar een pdf met een dik boek, waarin uiteraard weer eens de Holocaust wordt ontkend.

Ook de verjaardag van ‘held’ Hitler werd er recentelijk nog gevierd: 'Helaas, aan zijn leven kwam voortijdig een einde. Toch leeft zijn naam voort. Iedere dag nog wordt er over hem geschreven. Wanneer over enkele eeuwen niemand de namen van Roosevelt, Churchill, Stalin of Anne Frank nog kent, zal Hitlers naam nog blijven klinken en zullen mensen over de wereld de 20ste april blijven gedenken.'

De domeinnaam, in maart aangevraagd bij Namecheap Inc, is nog vers en vervangt Frissekijk.info, zogenaamd van ene Yuuki Yamada. De nieuwe site is inmiddels wegens overlast uit de lucht, klagen kan intussen hier. Het moet toch mogelijk zijn om deze webstek in no time van het interwebs te duwen.

dinsdag 28 maart 2017

Erfenisroof

Hans Mauritz, de ooit partner-in-crime van Vaatstra-speurneus Wim Dankbaar en uitgever van prachtboekjes die maar niet willen verschijnen, heeft zich opnieuw in de nesten gewerkt. Hij moest al eens de volledige oplage van Het Geheime Dagboek van Maaike Vaatstra vernietigen, kreeg een voorwaardelijke gevangenisstraf voor smaad aan het adres van Wolfgang Hebben, verloor de civiele zaak tegen diezelfde Hebben (ergo: rectificatie en immateriële schadevergoeding) alsmede een zaak tegen de curator die bij de zaak Kroon is betrokken.

Daar komt nu een taakstraf bovenop wegens laster over een erfenisfraude. Mauritz krijgt 80 uur onbetaalde arbeid, waarvan de helft voorwaardelijk. Ook moet hij 1000 euro smartengeld betalen. De aanklager gaat in hoger beroep, want die wil 120 uur werkstraf opleggen.

Mauritz had een site opgetuigd om een een echtpaar uit Hippolytushoef te beschuldigen van de diefstal van vele tonnen. Daar had hij ook persoonlijk belang bij, zo blijkt uit een een verslag van Arno Ruitenbeek. Mauritz' eigen echtgenote, de lieveling van tante Jane, had recht een flink deel van de nalatenschap. Daarentegen werd zijn eega afgescheept met een schenking.

Toen het echtpaar een advocaat inschakelde, trok Mauritz de site aanvankelijk terug om ze daarna terug te plaatsen. De ruzie eindigde in een strafzaak, waarbij officier van justitie stelde dat Mauritz 'een jaar lang met tussenpozen de eer en goede naam van de aangevers heeft aangetast, hen bijvoorbeeld van erfenisroof heeft beticht.'

In de rechtszaak hield Mauritz al rekening met een veroordeling. 'Geheid dat ik word veroordeeld. Ik ga zeker in hoger beroep en dan breng ik getuigen mee.'

Ongekroonde koning

Je kon het alweer kilometers ver zien aankomen. Micha Kat heeft het kort geding tegen de Volkskrant, waarin hij zijdelings werd geschoren als kletskous en 'ongekroonde koning van dit gekkenhuis', weer eens glansrijk verloren. 'Voor zover eiser als journalist niet serieus zou worden genomen, is niet aannemelijk dat dit een gevolg is van de recensie'.

Zelf deelt Kat dagelijks rake klappen uit, maar incasseren kan hij niet echt. Zelfs niet als hij maar eventjes wordt genoemd in een recensie over een Complotdenkersboek.

Volgens de vaste rechtspraak zijn waardeoordelen in beginsel vrij. Alleen als een waardeoordeel geen enkele basis heeft, kan het excessief en daarom onrechtmatig zijn, oordeelt de rechtbank.

Kat acht het buitengewoon schadelijk dat hij als 'gek' wordt weggezet omdat daarmee afbreuk wordt gedaan aan zijn geloofwaardigheid als journalist. Maar die geloofwaardigheid is allang verdwenen, zeker als Kat dag en dag uit ongeveer iedereen op zijn site een 'pedo' noemt.

Kat mag het salaris van de tegenpartij ook betalen. Plus griffierechten wordt dat 2740 euri. Wedden dat Kat in hoger beroep gaat tegen de pedorechter?

woensdag 22 maart 2017

Achtervolgingswanen

Het gaat alweer (of nog steeds niet) goed met Maud, de voormalige zakenvrouw die ons al geruime tijd op internet laat 'meegenieten' met haar achtervolgingswanen. Dat duurt wellicht niet lang meer, want vandaag moet ze op een zitting verschijnen. Het openbaar ministerie wil Maud een verplichte psychische behandeling laten ondergaan naar aanleiding van jarenlange meldingen van agressie en geweld.

Zo is er een aangifte van een oud-collega ('aangevallen met letselgevolgen') die ertoe leidde dat ze in 2015 met geweld uit haar woning werd gehaald en een nacht cel kreeg. Bij het verdachtenverhoor weigerde ze een glas water omdat zij meende daarmee vergiftigd te worden.

Haar eigen broer heeft een verklaring afgelegd waaruit blijkt dat Maud twintig jaar terug het contact met de familie heeft verbroken en men haar wankele gemoedstoestand sindsdien via internet volgt. Er is een 'positieve anamnese voor psychotische stoornissen in de familie'. Een psychiater wilde haar onderzoeken, maar Maud verschanst zich in haar kelder. Een 'verrassingsoverval' van de rechter bij haar thuis kon Maud nog net verijdelen.

'Kennelijk worden ze heel zenuwachtig bij het OM, vanwege de publicaties op deze website. Hun vermoeden is mogelijk, dat ze de onderzoeken naar cold cases door burgers kunnen stoppen, als zij mij opsluiten en platspuiten. Nee toch? Ik sta toch niet alleen?' (Maud lost dus in haar eentje cold cases op, vanachter de laptop).

De belemmering van haar verdediging gaat volgens Maud zelfs zo ver, dat op 27 december 2016 'er een helikopter van de politie een half uur lang rondom over de woning cirkelt.'

Het Team Dreigingsmanagement zit ook nog eens achter haar aan omdat Maud nogal geobsedeerd is door het Koninklijk Huis. Tenminste, dat denkt Maud zelf. De eenheid weet van niks.

En dan nog schrijven: 'Ook heeft zij geen psychische of psychiatrische klachten'. Diagnose hier.

maandag 6 maart 2017

Broddelwerk

Het is de laatste tijd erg stil bij Wim Dankbaar en zijn blog Rechtiskrom. Terwijl er toch echt breaking nieuws is. Afgelopen zomer werden Dankbaar en zijn voormalige partner Hans Mauritz al eens veroordeeld voor smaad aan het adres van Wolfgang Hebben, die volgens beide speurders zogenaamd medeplichtig was aan de moord van Marianne Vaatstra (backgrounds).

Omdat het een strafzaak betrof, kregen beiden een gevangenisstraf opgelegd, Dankbaar zelfs twee maanden onvoorwaardelijk plus nog een extra maand uit een proefperiode.

Het laatste nieuws, met dank aan de tipgever, is dat Dankbaar en Mauritz eind februari ook de civiele procedure die Hebben had aangespannen hebben verloren. De rechtbank vindt de beschuldigingen aan het adres van Hebben, op basis van 'onzorgvuldig onderzoek' (lees: broddelwerk), als 'zeer ernstig' aan te merken.

Ergo: Beide auteurs moeten nu een rectificatie op de website van Dankbaar plaatsen, en die minimaal drie maanden geplaatst houden. Er moeten verder rectificaties komen in de Leeuwarder Courant en de Nieuwe Dockumer Courant, steeds op pagina 1 van 'een sectie naar keuze, in een zwart kader met de afmetingen minimaal 104 mm breed en 75 mm hoog'. Dankbaar en Mauritz moeten elk 7.500 immateriële schadevergoeding betalen, en Dankbaar nog eens 2.500 euro extra.

Dat is wel iets lager dan geëist, maar Hebben heeft de buit binnen: twee veroordelingen op een rij die menigeen allang zag aankomen.

Barracuda blijft ook het komende jaar op de waakvlam

vrijdag 3 maart 2017

Seamangate

Amper vier maanden nadat het op internet explodeerde lijkt Pizzagate definitief ten grave gedragen. Wie er nog in geloofde lijkt nu dan toch tot inzicht gekomen dat het een grote onzin is. Zelfs Alex Jones doet enorm zijn best om zich alsnog van Pizzagate te distantiëren. 'Dit voelde niet goed.' En zoals altijd bij plotters: de boel eindigt weer eens in een dikke ruzie.

Het begon met bizarre interpretaties van gelekte emails van John Podesta, de campagneleider van de Clintons, bij Wikileaks. Zo kwamen de hoogbegaafde internetspeurdertjes terecht bij de eigenaar van pizzarestaurant Comet Ping Pong, James Alefantis. Die organiseerde een fundraser voor de campagne van Hillary Clinton en mailde daarover met Podesta. Alefantis betekent in het Frans 'Ik houd van kinderen' en het menu van Comet Pizza zou een symbool voor pedofilie bevatten. Dat soort dingen, dus.

Het dieptepunt was de gewapende man in Washington D.C. die met een aanvalsgeweer de pizzazaak binnenstapte om kinderen uit een een door plotters verzonnen folterkelder te redden.

Ook in Nederland namen de usual suspects Micha Kat, Boublog en de mafklappers van Niburu.co dit 'nieuws' klakkeloos over. Boudine Berkenbosch - nog altijd zo gek als een deur - lijkt als een van de weinigen nog overtuigd van een 'satanische pedokliek rond Hillary Clinton'. Gretig verwijst ze naar berichtgeving over willekeurig arrestaties van pedo's, om daarmee te suggereren dat er een relatie zou zijn met Pizzagate. Dat de vermeende hoofdrolspelers - onder wie Podesta zelf - nog vrij rondlopen en zelfs interviews geven over Pizzagate is dan kennelijk weer de normaalste zaak.

Afgelopen week wiste David Seaman, de zelfverklaarde Pizzagate talking head, al zijn Pizzagate video's en tweets nadat hij het slachtoffer was geworden van wat hij noemde 'karaktermoord'.

Seaman trok aandacht met tientallen video's waarin hij zijn kijkers probeerde ervan te overtuigen dat Pizzagate 'echt' was. Hij zag er netjes uit, praatte coherent en leek serieus, al viel het goede verstaanders meteen op dat hij iedere keer maar weinig substantieels te melden had.

Dat Seaman in werkelijkheid een journalist is met nauwelijks een serieuze track record of zelfs maar serieuze bronnen, werd onder meer duidelijk gemaakt door YouTube kanaal Lift the Veil. Terwijl het aantal kijkers groeide, liet Seaman zich zelfs fêteren door een goudhandelaar waarvoor hij betaald reclame maakte (inmiddels heeft Seaman zijn affiliatewerkzaamheden beëindigd).

Ook schreef hij een boekje genaamd Dirty Little Secrets of Buzz, een handleiding voor het bedenken van publiciteitsstunts, met als een van de interessantste aanbevelingen Create real outrage. En dat lijkt verdacht veel op de formule van zijn Pizzagate campagnes.

Seaman onderbrak zijn vakantie om een aanval te openen op zijn al dan niet anonieme criticasters. Dat had hij beter niet kunnen doen. Zonder al te veel onderbouwing beweert Seaman dat een handlanger van Podesta (David 'Troopergate' Brock, een journalist die vorig jaar campagne voerde voor Clinton), met zijn organisatie Media Matters for America een heel leger trollen op hem heeft afgestuurd.

Barracuda blijft ook het komende jaar op de waakvlam. 

zaterdag 11 februari 2017

Koos stopt

En weer is een plotter gestopt. Koos van Woudenberg heeft zijn blog opgeheven nadat hij op 20 januari 2017 'door een hele politiemacht van mijn bed ben gelicht en werd gedeporteerd naar De Marwei in Leeuwarden'. Reden om zijn onderzoekswerk naar corruptie, fraude en seksueel misbruik in de protestantse zuil (...) per direct te beëindigen.

'De daders voor mijn ontvoering en wederrechtelijke vrijheidsberoving moeten worden gezocht onder gereformeerd vrijgemaakte criminelen met nazi- sympathieën (...) uit voornamelijk Drenthe die hun tentakels hebben binnen de overheid: bij politie, justitie en het gerechtsdeurwaardersnetwerk in Noord-Nederland,' lezen we, maar over de directe aanleiding doet Koos er het zwijgen toe. Vermoedelijk niet zonder reden.

Koos werd wereldberoemd in plotterland toen hij op camera verklaarde dat hij in de jaren zeventig in Amsterdam Noord aan 'Mijnheer Demmink' was voorgesteld in een appartement van een oudere vriend, waar allerlei jongetjes in de slaapkamer of de badkuip verdwenen. Hij zelf overigens niet. Er waren gelijk al twijfels over die verklaringen, maar het werd er niet geloofwaardiger op toen Koos het allemaal nog bonter wilde maken.

In het kader van de Van Well-verhoren vorig jaar lepelde hij de ene bekendheid na de andere op: Prins Claus, Onno Ruding en oud-burgemeester Van Thijn, hij had ze als pakweg 13-jarige allemaal gezien op pedofeestjes in Amsterdam.

Jammer alleen dat Ruding ten tijde van deze feestjes gewoon executive director van het Internationale Monetaire Fonds (IMF) in Washington was. En zo kon je Koos aan de lopende band op leugentjes betrappen.

Leugentjes die toch vooral als doel hadden om de vele vijanden van Koos te belasteren. Met vaak weinig meer dan een conflict over een rekening als aanleiding. Het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden legde Koos in 2015 zelfs lijfsdwang op, het zwaarste dwangmiddel dat het civiel recht kent, vanwege een waar terreur van beledigingen aan het adres van Achmea en het Wilhelmina Ziekenhuis in Assen.

Daaraan lijkt nu toch een einde gekomen. Koos heeft blijkbaar ingezien dat je met plotteren tegen de klippen op geen stap verder komt.

zaterdag 4 februari 2017

Zitting

Zoals zijn trollen weer feilloos hadden voorspeld eindigde de zitting van de Raad voor Journalistiek, waar Micha Kat een rectificatie eiste van de Volkskrant, gisteren in de zoveelste anticlimax. De raad had blijkbaar geen geen zin in een poppenkast en verbood het afspelen van niet ter zake doende video's en het gebruik van mobieltjes. Als klap op de vuurpijl werd Kats kloon Nico van den Ham uit de zaal verwijderd omdat hij zonder toestemming opnamen van een medewerkster had gemaakt. 'GEEN VIDEO, GEEN TWEETS, TOTALE BOYCOT KLAGER', huilde Kat die zelf weer niet aanwezig was.

Kat had al weken geprobeerd om een akkefietje van nul en generlei waarde op te kloppen tot de 'zaak aller mediazaken'. Waarbij de 'staatsvriendelijke media' carte blanche kregen bij het demoniseren en psychiatriseren van 'andersdenkenden'. De artikelen Complotdenkers draait om handjevol warhoofden en Complotdenken is anno 2016 weer heel normaal zouden 'diffamerende kwalificaties aan zijn adres' bevatten, zonder 'dat daarvoor feiten ter ondersteuning zijn aangedragen'.

Gezien het feit dat Kat's Revolutionaironline zelf volstaat met diffamerende kwalificaties, waarbij ongeveer iedereen automatisch voor pedo wordt uitgemaakt zonder dat daarvoor feiten ter ondersteuning worden aangedragen, was dit natuurlijk weer een bespottelijke eis.

Wanhopig probeerde Kat nog aan te tonen dat de eigenaar van de Volkskrant 'banden heeft met extreem pedonetwerk', maar dat overtuigde ook al niet.

Het aantal aanwezige medestanders van Kat was overigens op de hand van drie vingers te tellen, onder wie de ontoerekeningsvatbaar verklaarde holocaustontkenner Jeroen de Kreek die concludeerde dat voorzitter B.E.P. Myjer 'blijkens stormfront.org een Joodse achtergrond bezit want hij heeft een vreemde krullenkop'. 

En omdat ook Kat het vonnis van de raad al kan raden, komt er een even kansloos kort geding, waarvoor de Volkskrant een 'peperdure advocate' heeft ingehuurd.

maandag 23 januari 2017

Vitalifeiten

Hoe het muisje toch nog een staartje kreeg. Bea van Kessel uit Uden, de vrouwelijke helft van Vitalifeiten, probeerde in 2014 in het kader van een burgerarrest een deurwaarder te gijzelen, om vervolgens zelf te worden afgevoerd naar het bureau.

Een dezer dagen kreeg Bea voor mishandeling, smaad en laster in deze zaak een boete van 500 euro opgelegd. Ten minste, dat blijkt uit een verslagje van melder van misstanden Nico van den Ham. Het vonnis zelf staat nog niet online.

Bij Van den Ham, zelf op straat gezet, hoef je bij voorbaat niet op feitelijkheden te rekenen. Het verslag wemelt weer van de misdaadgroepen, deurwaarders-bitches, tot op het bot verrotte rechters en (vrij naar Trump) elite-economie. Nergens lees je de werkelijke aanleiding van de uitzetting: de hypotheek werd niet meer betaald en de woning moest worden geveild. Dat was kennelijk te ingewikkeld voor onze melder van misstanden. 'We gaan niet of nauwelijks in op de inhoudelijke kwestie waaruit deze strafzaak is voortgevloeid. Dit omdat dat te gedetailleerd is en dit artikel dan de omvang van een dik boek krijgt'.

Ook een stokpaardje van Nico: beweren dat rechters of officieren van justitie hun naam niet bekend wilden maken. Barracuda weet zeker dat die namen gewoon in het vonnis staan.

Om onder de verkoop uit te komen had Bea van Kessel een bord in de tuin geplaatst waarop stond dat ze zich had uitgeschreven uit de 'club van Beatrix' en uit de staat. De deurwaarder werd vastgehouden omdat zij zogenaamd geen geldige identificatie bij zich had, maar Bea bleek die zelf ook niet bij zich te hebben toen de sterke arm werd opgetrommeld. Sterker nog: Bea bestond niet meer en was plotseling Magda geworden. Zij had zich een heel nieuwe identiteit in het kader van Ikclaimmijnnaam aangemeten. Ook dat lezen we niet bij Nico.

De aspirant-deurwaarder van kantoor Johan Ras & Joost Hanegraaf, Gerechtsdeurwaarders en Incassospecialisten uit Helmond, voelde zich bedreigd en heeft vele maanden niet kunnen slapen. Een andere aangifte kwam van Notariskantoor Uden. Die pikte de beschuldigingen van een vervalst document en de 'stiekeme verkoop van het huis van Bea aan een notariskantoor in België' niet. Blijkbaar konden beschuldigingen ook niet hard worden gemaakt. Bea is in hoger beroep gegaan.

zondag 1 januari 2017

Systeemhaat

Academici hebben de laatste jaren steeds vaker de belangstelling voor complotdenkers. Zo ook terrorismeonderzoeker Jelle van Buuren van de Universiteit Leiden. Die zich afvraagt of systeemhaat in welke vorm ook gevaarlijk kan zijn voor de samenleving.

Hij noemt in zijn alweer enkele weken terug verschenen proefschrift als voorbeeld Karst Tates, die in 2009 tijdens Koninginnedag in Amersfoort de Koninklijke Bus probeerde te rammen omdat prins Willem-Alexander een 'fascist en een racist' zou zijn. Helemaal onterecht is de door Van Buuren gestelde vraag natuurlijk niet, want in 2011 werd het risico van solistische dreigers onderdeel van de nationale contraterrorismestrategie.

In dat kader heeft Van Buuren zich ook verdiept in wat hij noemt digitale complotgemeenschappen. Webforma werden daartoe 'handmatig' (echt waar?) van 'voor naar achteren doorgespit'.

Wat tijdens het lezen van dat proefschrift toch vooral bleef hangen, los van het vreselijke wetenschappelijke jargon (certificerende actoren, discursieve arena) was het gevoel dat Van Buuren dit smaldeel van de samenleving veel te serieus neemt. Dat blijkt alleen al uit het overzicht van de bezoekersaantallen van complotfora. Niet alleen is een groot deel van de door Van Buuren geanalyseerde sites inmiddels alweer verdwenen of inactief, er zijn amper nieuwe bijgekomen. Barracuda vreest trouwens dat Van Buuren het aantal unieke bezoekers verward heeft met het aantal impressies (een duidelijke verantwoording ontbreekt), maar dan nog is het aantal bezoekers van deze sites extreem laag.

Aan de ene kant erkent Van Buuren dat complotfora vaak een ratjetoe zijn van politieke grieven, verlangens en eisen, aan de andere kant is het hem kennelijk ontgaan dat plotters voortdurend met elkaar overhoop liggen omdat ze volstrekt uiteenlopende belangen of interesses hebben. En dus zelden een front tegen wat dan ook vormen. Zoals hij ook voorbijgaat aan de waarheidsconstructie van webforums, waarin luie aannames plotsklaps feiten worden.

Wel noemt hij het harmonicamodel, waarbij de vijand (in dit geval: Demmink) 'kon uitgerekt worden tot duistere, wereldwijd opererende krachten, al dan niet ingebed in satanische of buitenaardse dimensies'. Dat is natuurlijk precies de reden dat plotters buiten hun veilige webstekken maar amper voor vol worden aangezien.

Digitale woede of betrokkenheid is volgens Van Buuren niet op voorhand een voorloper van verzet op straat of voorbode van aanslagen en straatgeweld. Hij verwijst naar het begrip slacktivism, dat deelnemers de illusie geeft een zinvolle invloed op de wereld te hebben zonder iets meer te hoeven doen dan lid te worden van een Facebook groep. Slacktivism is de ideale vorm van activisme voor een luie generatie. En dus blijft het in veel gevallen bij 'comments volblaffen met onze eigen meninkjes'.

Boze burgers politici, bestuurders en elkaar de afgelopen vijftien jaar hoofdzakelijk met virtuele knuppels te lijf. Hoe onsmakelijk, onwenselijk en intimiderend dat vaak ook moge zijn, het kan ook een blessing in disguise zijn vanuit het oogpunt van openbare orde en nationale veiligheid, schrijft Van Buuren.

Hoe je dan vervolgens - in het licht van het bovenstaande - kunt concluderen dat complotfora toch vooral fungeren als 'kanaries in de kolenmijn' en duiden op 'fundamentele problemen met de geloofwaardigheid en legitimiteit van post-politieke constellaties' is Barracuda dan ook een raadsel. Al begrijpt hij heel goed dat je moeilijk je eigen onderzoek kunt marginaliseren.