Niet echt. De strekking van de nieuwe aangifte is dezelfde als die uit 2007, waarover het OM al eens oordeelde dat men geen reden zag om daarmee verder te gaan. Het nieuws over Demmink waait namelijk steevast uit dezelfde hoek. Advocate Adèle van der Plas doet al jaren haar best om de tot levenslang veroordeelde Turk Hüseyin Baybasin - zogenaamd een keurige zakenman - uit de Nederlandse gevangenis te krijgen. Die zou mede door toedoen van Demmink zijn straf hebben gekregen voor moord, uitlokking van moord, gijzeling, drugsproductie en deelname aan een criminele organisatie. In werkelijkheid zou hij uit de weg zijn geruimd omdat hij bemiddelde tussen de PKK en de militairen en omdat hij drugshandel door leden van de toenmalige regering van Tansu Ciller aan de kaak stelde.
Toen het niet lukte om Baybasin via hoger beroep vrij te krijgen, gooide Van der Plas het over een andere boeg: in 2007 doken wel heel plotseling twee slachtoffers op die Demmink seksueel misbruikt zou hebben. Het complot was gauw verzonnen: Demmink zou in ruil voor bewezen diensten wat jongetjes toegestopt hebben gekregen. Of (andere variant): de Turken zouden Demmink gechanteerd hebben met diens escapades met jongetjes in het mediterrane land. En dus ging het erom om dat bewezen te krijgen. Tot dusverre zonder veel succes. Het dossier was niet goed onderbouwd, oordeelde het OM.
En inderdaad: het lukt Van der Plas ook nu nog maar nauwelijks om Demmink's rol in deze affaire helder te krijgen, laat staan dat er enig overtuigend bewijs is van bewuste manipulatie. Er worden wel allerlei mensen aangehaald, maar niemand schijnt van de hoed en de rand te weten.
Hoe Van der Plas aan die twee slachtoffers is gekomen is trouwens nooit helemaal duidelijk geworden. Zij zou in contact zijn gekomen met de Turkse onderzoeksjournalist Burhan Kazmali, die geheime overheidsdocumenten zou hebben ingezien, maar zou het kunnen dat Baybasin hem via Van der Plas op het spoor heeft gebracht? Wat namelijk opvalt is dat Kazmali helemaal niet amused was toen Van der Plas zijn naam met de zaak in verband bracht. Hij had informatie 'vertrouwelijk' aan haar verstrekt.
Tot slot: Turkse getuigen laten zich doorgaans riant betalen voor een ontlastende verklaring. Hoewel Van der Plas steeds heeft ontkend dat er betaald is, valt op dat de getuigen wel erg lang aarzelden met het doen van aan aangifte. De reden valt misschien nog wel te verzinnen: angst voor de lange arm van Joris. Maar wat gaf de doorslag om dan toch aangifte te doen?
Een kritisch interview met Van der Plas eerder dit jaar in Vrij Nederland zoomde al eens in op dit soort vragen, die het Demmink kamp zich nou nooit eens stelt. Woorden als tunnelvisie, mistveld en ruis domineerden dat gesprek. Zou dat nou toeval zijn?
