Bamboozle

Een zo langzamerhand vertrouwd Amerikaans tafereel: vader schiet zijn twee tienerkinderen en de hond overhoop en slaat de hand aan zichzelf. Het zou niet zoveel aandacht hebben gekregen als Phillip Marshall (54) niet een boek over  9/11 complotten had geschreven: The Big Bamboozle: 9/11 and the War of Terror. Marshall, voormalig piloot, was behoorlijk paranoia toen hij het schreef. 'The true reason the attack was successful is because of an inside military stand-down and a coordinated training operation that prepared the hijackers to fly heavy commercial airliners. We have dozens of FBI documents to prove that this flight training was conducted in California, Florida and Arizona in the 18 months leading up to the attack.'

De troofers denken er weer het fijne van, maar een aanslag om de publicatie van het boek te voorkomen, kan het moeilijk geweest zijn, want het is al een jaar uit. Sterker nog: het boek heeft geen enkele rimpeling veroorzaakt.

En wel hierom: Marshall was nou niet bepaald een run-of-the-mill complotter. Geen verhalen over in het WTC verstopte bommen en granaten, nucleaire aanvallen en hologrammen. Er waren naar zijn overtuiging echte Saoedische kapers, maar die kwamen dus terecht in een uit de hand gelopen undercoveroperatie van Amerikaanse geheime diensten. Na deze canard moest Bin Laden als afleidingsmanoeuvre dienen. Hetgeen volgens Marshall verklaart waarom de Bush-regering stelselmatig waarschuwingen (van diezelfde geheime diensten, dat weer wel) zou hebben genegeerd.

Enfin, het verhaal leek iets te veel ingegeven door Marshalls ervaringen als Learjet piloot voor de Drug Enforcement Administration (DEA) om serieus geworden te worden, en voor de harde kern van de 9/11 beweging blijkbaar toch niet spannend genoeg. Niet dat dat de oorzaak van zijn gruwelijke daad kan zijn geweest.

The Illuminati: The Papal Resignation Conspiracy

Bunkers

Arme Maud Oortwijn. Die keerde vorige week vrijdag heel even terug bij Argusoog Radio om misverstanden rond haar bizarre Thaise avonturen (backgrounds) uit de doeken te doen na schampere opmerkingen over haar in de complothollen. Die geloofden haar niet helemaal.

Heeft niks geholpen: ze werd nog erger uitgespuugd dan voorheen. Ongeveer iedere complotter wist haar wel op een of ander leugentje te betrappen. Het was voor het eerst dat Barracuda complotters iets zag doen wat ze normaal achterwege laten: debunken.

Alhoewel, Barracuda moet de eerste complotter die zijn eigen verhalen kapot checkt nog tegenkomen. Dan gelden er kennelijk heel andere criteria. Elk verhaal op complotsites bevat dan ook ongeveer dezelfde ingrediënten: een verzameling links en rechts bij elkaar gegoogelde feiten, niet zelden uit hun verband gerukt, aangelengd met luie aannames. 

De complotter die Maud Oortwijn tot aan de grond toe afbrandde, Martin Vrijland, presteerde het om een heel verhaal over FEMA kampen bij elkaar te verzinnen: zogenaamd geheime strafinrichtingen (niet zelden te herkennen aan Heras-hekwerken of vermomd als bouwputten) die Amerikanen voor opstandige complottertjes zouden hebben gereserveerd. De gevangenissen puilen uit, beweert Martin, want onder het mom van war on terror zouden al te kritische Amerikanen reeds veilig achter slot en grendel zijn gezet.

Leuk gevonden, maar de groei van het aantal Amerikaanse gevangenen van de laatste dertig jaar heeft hoofdzakelijk te maken met de opgevoerde strijd tegen drugs. Daarbij neemt de groei de laatste tien jaar minder hard toe dan voorheen. Allemaal statistieken die je in minder dan een minuut hebt gegoogled.

In Nederland staan verschillende gevangenissen zelfs gedeeltelijk leeg en justitie wil eenderde sluiten. Maar Martin gaat desondanks doodleuk op zoek naar potentiële Nederlandse FEMA kampen die hij na een kwartiertje googelen al snel heeft gevonden: schuilkelders onder de Amsterdamse metro bijvoorbeeld, atoomschuilkelders in andere delen van Amsterdam en een bunker onder het Media Park in Hilversum.

Met die bunker wordt kennelijk de noodstudio van de NOS bedoeld, amper groot genoeg voor uitzendingen via de middengolf. Enthousiast citeert Vrijland een boekje van journalist Marc Mijer over kelders onder de Amsterdamse metro, waar 10.000 Amsterdammers tijdens een nucleaire aanval konden worden ondergebracht. Mijer schrijft hier zelf echter over: 'Vanaf 2008 werden de installaties voor het in leven houden van duizenden personen ontmanteld en in verband met de huidige grootscheepse renovatie van de (metro) lijn zijn de ruimtes gebruikt voor nieuwe moderne luchtinstallaties voor de metro. Ook is een deel van de kelders in gebruik genomen als server ruimte voor de Amsterdam Internet Exchange.'

De vijftig oude grotendeels verdwenen schuilkelders van Amsterdam staan trouwens gewoon gedocumenteerd in het fotoboek Amsterdam Noir, uitgegeven door de Dienst Ruimtelijke Ordening van de gemeente. Foto's van kale ruimten, afgebladderde muren, naargeestige wasbakken, een eenzame stoel onder een kale kapstok, die sowieso niet meer geschikt waren voor menselijke bewoning. Niet dat Martin zich daar iets van aantrekt, want als complotters worden geconfronteerd met feiten die ze even niet kunnen gebruiken is de oplossing simpel: gewoon ontkennen. Die schuilkelders moeten gewoon bestaan.

Bij het drama rond Anass Aouragh weet Vrijland het ook weer absoluut zeker: een geënsceneerde zelfmoord om een pedofiele gruweldaad toe te dekken. Ook nu weer werkte de kritische geest van Vrijland blijkbaar even niet. Zijn enige strohalm is een reactie op NuJIJ van een zogenaamde 'buurtgetuige' die allerlei gruwelijke details over de vermeende moord weet te vertellen, en vervolgens - dingdong, daar-ie weer - met Joris Demmink aan komt zetten. En geen moment vraagt Martin zich af of het niet gewoon malicieuze stemmingmakerij uit complotkringen zou kunnen zijn.

In tegendeel: Martin heeft ontdekt dat Anass is gevonden in het bosje tegenover het voormalig restaurant Lucifer (!) aan de Van Zuylen van Neyeveltstraat, en die Marie-Hélène van Zuylen van Nyevelt van de Haar Barones Marie-Hélène de Rothschild was natuurlijk weer een ingetrouwd lid van de vooraanstaande Franse tak van de bankiersfamilie De Rothschild. Door Martin zelf helemaal bij elkaar gewikipeaad.

The Illuminati: The Stargate Conspiracy

Doodslag

Bijna een jaar geleden ontfermde Arend Zeevat (Argusoog) zich weer eens over een klokkenluider uit Hoensbroek die door de Hermandad uit zijn huis zou zijn gesleept. En dat allemaal omdat hij de corruptie van de politie aan de kaak had willen stellen. Tegelzetter Eric L. had een pand kocht in een straat waar de activiteiten van een outletzaak annex drugspand al snel opvielen. Daar zouden louche praktijken hebben plaatsgevonden, waaraan ook politieofficieren en notabelen hadden deelgenomen, beweerde L.. Sindsdien zou de man naar eigen zeggen voortdurend zijn tegengewerkt.

De main stream media hadden een ander verhaal: De agenten waren naar zijn woning gegaan, omdat de man weigerde DNA af te geven voor een niet nader genoemd misdrijf. De man had met  een honkbalknuppel de agenten uit zijn huis willen verdrijven. 'Door hun optreden, waarbij ze gebruik moesten maken van een afweerschild, kon de verdachte onder controle worden gebracht.'

Bij Argusoog las je er verder niks meer over, ook al omdat Zeevat zijn hulpvaardigheid aan 'andersdenkenden' op een laag pitje had gezet, maar inmiddels heeft de rechtbank (Maastricht) gesproken: de man mag drie jaar brommen. De rechtbank achtte drie maal poging doodslag bewezen. 'Zowel verdachte als de aanwezige verbalisanten hebben verklaard dat verdachte door het dolle heen was toen de politie zijn voordeur open bonkte. De rechtbank acht het dan ook aannemelijk dat verdachte werd verrast en in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling heeft gehandeld door naar boven te rennen, de honkbalknuppel ter hand te nemen en te slaan in de richting van de hem tegemoetkomende verbalisanten.'

En: 'Uit het dossier komt naar voren dat verdachte een grote antipathie heeft ontwikkeld jegens de politie. Verdachte onderbouwt dit door te stellen dat hij wetenschap heeft van corruptie binnen het politiekorps Hoensbroek en dat pogingen zijnerzijds om deze misstanden aan het licht te brengen tot gevolg hebben dat de politie hem daar waar mogelijk dwars zit. Concreet wangedrag van de politie jegens verdachte heeft hij echter geenszins aannemelijk weten te maken.'

Dat Erwin een beetje een heethoofd was, bleek ook nog uit een tweede incident, waarvoor hij zich eveneens moest verantwoorden. Op 2 mei 2011 reed Erwin met een grijze bestelauto over de groenstrook, gelegen direct naast het politiebureau aan de Sint Hubertuslaan te Maastricht. Toen ze hem daarop aanspraken, ontstond er een gevecht dat ook alweer uit de klauwen liep. 'Verbalisant heeft naderhand verklaard dat hij veertien dagen pijn heeft ondervonden vanwege een kneuzing van zijn ribbenkast. Hij kon slecht ademhalen en had verschillende blauwe plekken door de wederspannigheid van verdachte.'

Beuzelpraat

Erwin Lensink spreekt. Tegen de Volkskrant dit keer, die trots meldt dat de radicale republikein de verslaggever helemaal ontmoette in Duitsland, na SMS instructies op een benzinestation op de A12 van Arnhem naar Doetinchem. Lensink denkt, het zal weer eens niet zo zijn, dat hij wordt afgeluisterd.

Er is meer, veel meer aan de hand, zegt Lensink in het drie uur durende gesprek. Als hij dat probeert uit te leggen, vechten volgens de krant 'grote kwesties als de kredietcrisis, het koningshuis, het justitiesysteem en zijn eigen verleden om voorrang. Waar te beginnen? Alles is in zijn hoofd met elkaar verweven.'

Zodanig dat de Volkskrant er kennelijk ook geen chocolade van kan maken. Er is een verhaal over de Vader des Vaderlands, waarbij Lensink een relatie ziet met Willem-Alexander die tot enkele jaren geleden commissaris was bij DNB. 'Midden in de crisis is hij stilletjes vertrokken, maar in principe heeft het koningshuis een aandeel in de huidige crisis.'  Maar Lensink legt dan weer niet uit hoe, als hij het al weet.

Lensink roept voortdurend dat hij met zijn actie de aandacht wilde trekken. Maar iedere poging tot uitleg strandt keer op keer op onsamenhangende lariekoek. Het lijkt wel alsof Lensink de informatie op dezelfde wijze in zijn hoofd heeft gerangschikt als hij ze op internet vond: van de ene website surfend naar de andere.

Hij is er niet bij op 30 april, belooft hij. 'Misschien ga ik wel een baan zoeken in het toerisme of word ik politiek actief.' Dat eerste is te hopen voor hem. Die beuzelpraat gaat hem namelijk niet worden. Erwin volgt op Twitter ruim 2000 personen, maar is zelf niet in staat meer dan 300 volgers te vergaren (waarvan een belangrijk deel ook nog spam is).

Hell Sinki

Had die oude Joris zijn complotterende vrinden toch maar mooi tuk met zijn nieuwe rol in het Helsinki Comité, dezelfde organisatie - zo leek het even - die afgelopen najaar in Washington D.C. een hoorzitting hield waar zijn naam in een heel ander verband werd genoemd. 'Schiet mij maak lek', riepen de complotters, nadat ze zijn naam op een pagina van de Nederlandse organisatie hadden zien staan. Het was alsof Beelzebub het complete bestuur van Vereniging De Barmhartige Samaritaan had bezwangerd. 'Ze gaan niet winnen, al moet ik het met de dood bekopen…..' klonk het in de complothollen.

Meteen spoedde We Are Change Rotterdam zich naar het zilveren jubileum van het Netherlands Helsinki Committee, maar omdat de pinnige interviewster ook wel begreep dat je niet meteen met hagel kunt gaan schieten, werden er eerst wat ditjes en datjes uitgewisseld voordat de duizendollar-vraag kon worden gesteld.

Maar voorzitter Ian de Jong liet zich niet zo makkelijk van de wijs brengen. Joris Demmink was na zijn pensioen - de organisatie wil geen actieve overheidsdienaren - uitgenodigd om in de raad van toezicht, niet in het bestuur, te gaan zitten. Een onkreukbare man, voegde hij er nog aan toe. En ja, ook hij kende de verhalen en hij wist (iets) van een Amerikaanse hoorzitting, maar die was in zijn ogen toch vooral aangezwengeld door Nederlanders. Hij zei het netjes, maar De Jong leek te bedoelen: een poppenkast.

Maar de echte duizendollar-vraag werd natuurlijk weer eens niet gesteld: namelijk wat nu precies de relatie is tussen het Nederlands Helsinki Comité (NHC) en de Helsinki Commission gelieerd aan de Amerikaanse Senaat. Er zijn namelijk meer Helsinki organisaties die Fikkie heten. Het mag dan allemaal een oorsprong hebben de in Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE), de Amerikanen beperken zich toch echt met vraagstukken over mensenrechten tot Amerikaans grondgebied. Daarin was de zaak Demmink trouwens al een compleet Corpus alienum.

Barracuda heeft toch al nooit begrepen waarom het anti-Demmink kamp de hoop heeft gevestigd op Amerikanen. Die hebben, ook al zouden ze het willen, helemaal niks te zeggen over in Nederland woonachtige (ex) ambtenaren, en publicitair stelde dat tribunaal al helemaal niks voor. Afgezien van de Katholieke Demmink Bode leek geen krant het in binnen- en buitenland ook maar iets te interesseren.

Afgelopen week was er wel nader nieuws over de bodemprocedure tegen het AD, dat de voormalige topambtenaar kort geleden afschilderde als een vaste klant van een Haagse jongenspooier in de jaren tachtig. Die zaak staat nu in ieder geval op de rol.