Bijna tien jaar geleden, op een paar kilometer van zijn woning in Oxfordshire, werd de Britse microbioloog en defensieambtenaar David Kelly
dood
aangetroffen met een doorgesneden pols. Kelly vond dat de Britse regering
een dossier over de dreiging van massavernietigingswapens in Irak had aangedikt
om een oorlog te rechtvaardigen en lekte die informatie naar de BBC.De wetenschapper zou de druk niet meer hebben aangekund: hij vreesde dat niemand hem meer zou vertrouwen en hij zijn baan zou verliezen. Een commissie onderzocht de zaak en concludeerde dat hij gewoon zelfmoord had gepleegd. Niet de doorgesneden pols zou daarbij de doorslag hebben gegeven, maar zijn slechte hartconditie in combinatie met het slikken van co-proxamoltabletten.
Complotters wezen op verdachte omstandigheden waaronder de Britse ambtenaar een einde aan zijn leven had gemaakt: dat er geen DNA van het aangetroffen mes was genomen, niet naar vingerafdrukken is gezocht op de plaats van het delict en Tony Blair wel erg snel een onderzoek gelaste. Op 18 juli is er een protest buiten de Royal Courts of Justice in Londen tegen de nu al tien jaar aanhoudende 'geheimzinnigheid' rond zijn dood.
Zijn biograaf Robert Lewis schrijft in The Guardian dat hij geen verdachte omstandigheden heeft kunnen ontdekken.Wel ontstaat een beeld van een man die aanvankelijk de opvattingen van de Britse overheid verkondigde, maar daar steeds meer moeite mee had. Toen uitlekte dat de 59-jarige wetenschapper de bron was van een kritische BBC-uitzending die stelde dat de regering de dreiging van Saddams massavernietigingswapens bewust had 'opgesekst', ontstond er een mediastorm waarop ook Kelly niet had gerekend. Hij werd agressief ondervraagd door een Lagerhuiscommissie en vreesde een vernederend onderzoek.
Lewis: 'It is a tale bereft of heroes, and so it displeases every camp. Some of those who believe Kelly was murdered have called me an intelligence plant. Conversely, pro-war "rationalists" have said I am driven by an anti-Blair vendetta. Meanwhile it appears that intervention in the Middle East is imminent yet again, and I have no doubt we will see more David Kellys in the British press.'




