R.I.P Prof. Drs. G.B.J. VanFrikschoten

Zijn site Amsterdam Post is overbelast en het ongeloof stijgt met de minuut: Jaap Mollema, beter bekend als Prof. Drs. G.B.J. VanFrikschoten, is door een verkeersongeluk om het leven gekomen. Geschept door een vrachtwagen op de Stadhouderskade te Amsterdam, als we de weinige details mogen geloven. De traumateams konden niets meer uitrichten. Nu was Mollema wel een man van zeer morbide grappen, maar deze 'grap' krijgt helaas geen vervolg meer.

Gisteren nog meldde hij dat hij zich verkiesbaar zou stellen voor de gemeenteverkiezingen. 'Er zit hier, in dit linkse bolwerk, zóveel scheef dat ik niet anders kán dan daar iets aan te doen.' Deze muis gaat brullen, beloofde Mollema. 'Ik ga het opnemen voor al die gepeste ondernemers, Jan met de Pet die als een zombie tot slaaf van het UWV is veroordeeld én voor Mohammed en Fatima die tot hulpbehoevende inboorlingen zijn gedegradeerd door die PvdA. Ik ga de wijken in met zeepkist en megafoon. We gaan de hoofdstad herroveren uit de wurggreep van de PvdA! Expect us! Ik heb er zin an!'

Dit blog was bij Mollema en zijn aanhang bepaald niet geliefd. Al was het maar omdat we voortdurend vraagtekens plaatsten bij zijn financiële huishouding en de vele dubieuze bedelberichten, en we van tijd tot tijd uitgebreid verslag deden van de eeuwige splijtzwammen, veroorzaakt door de keurige krabbelaars Filantroop en D.G. Neree alias Dégénéré en Martien Pennings: de Jack Torrance onder de AP'ers. Mollema reageerde hier met enige regelmaat, vooral als hij weer eens het mikpunt was van onze spot.

In maart verscheen de wulpse uitbater van Amsterdam Post eindelijk eens in beeld. Bij AT5 ook nog, waar hij als eenmansmegafoon over de Rhôneweg brulde naar de in Duitsland en Pakistan verboden Hizb ut-Tahrir. Hoewel, brulde? Dat viel een beetje tegen. Er kwam niet veel geluid uit de megafoon, want VanFrikschoten heeft geen harde stem. Des te luider klonken zijn vaak zeer ranzige, maar hoogkomische columns.

Mollema sleet zijn laatste dagen als postbode en deed graag voorkomen dat hij zwaar onder de armoedegrens leefde.

The Illuminati: The Mars Civilization Conspiracy

Windbuilen

jh

Als rechtse blogjes windenergie op de korrel nemen weet je een ding: er klopt meestal geen klap van. Dat komt omdat een schrijverd als J.H. Dekker (wat is dat toch iedere keer met rechtse bloggen en initialen?) van de Vrije Chroniqueurs natuurlijk helemaal niet in windenergie is geïnteresseerd, maar het ziet als een linkse hobby ten koste gaat van zijn belastingcenten. En dan is het zaak om zo snel mogelijk aan te tonen dat die hele windenergie een grote windbuil is.

En wat doe je dan? Je haspelt wat feiten door elkaar, waardoor oppervlakkig gezien iets van een conclusie ontstaat waarmee je volgelingen blindelings instemmen ('Goed en snedig artikel heer Dekker'). Missie voltooid. Zo zoomt Dekker natuurlijk meteen in op de overcapaciteit die Nederlandse energiesector momenteel nekt om daarmee te suggereren dat er al veel te veel energie wordt opgewekt.

Maar hij noemt natuurlijk weer niet de oorzaak van die overcapaciteit: enerzijds is dat de laagconjunctuur, maar anderzijds produceert Nederland veel te dure energie uit verouderde kolen- of gascentrales. Buitenlandse energieprijzen zijn goedkoper. Precies dat is ook de oorzaak van het verlies van Nuon die Dekker natuurlijk nog even noemt. Die heeft elf energiecentrales in Nederland, waarvan er tien op gas draaien. Je gaat ook geen paard en wagen als vervoer aanbieden als overal de bus en de trein oprukken.

Kortom: de verschuiving naar goedkopere energie, inmiddels vastgelegd in een akkoord, is economisch gezien bittere noodzaak. Of die goedkopere energie nou per definitie windenergie moet zijn (de totale hoeveelheid windenergie is straks alleen al ruim voldoende om alle huishoudens in Nederland van stroom te voorzien), dat is weer een heel andere discussie.

Paranoia 2

De bovenkamer van Maud Oortwijn is er bepaald niet rustiger op geworden. Najaar 2011 schreef Maud een boekje over haar wonderbaarlijke avonturen. Sinds zij ruim dertien jaar geleden tijdens een vakantie in Thailand enkele volwassen blanke mannen in een koffietent met een jong kind zag dollen, waarbij haar reisgenote of -genoot (dat wisselt eerlijk gezegd per relaas) meende een Nederlandse minister te herkennen, lijdt Maud aan achtervolgingswanen. Ongeveer alles wat in haar leven overkomt, schrijft zij toe aan dat ene moment. Van mislukte relaties tot professoren in Kopenhagen en collega's die haar werk bekritiseerden, alles en iedereen zit in een complot dat zij de Truman Show noemde.

Vorige maand kwam het dan eindelijk tot een ontmoeting met Micha Kat in café De Jaren in Amsterdam. Barracuda heeft Micha en Maud altijd het ideale stelletje gevonden. Kat die denkt dat hij tijdens zijn fietsvakantie naar de Dordogne door een drone wordt neergeschoten, en Maud die er stellig van overtuigd is iedereen tegen haar samenspant.

Maar relaxed werd de ontmoeting bepaald niet. Maud was naar eigen zeggen nogal 'onrustig'. Zij wist dat er ‘stille aanwezigen’ zouden zijn, dus had ze haar cameraatje meegebracht om ongeveer iedere luistervink in het café op de gevoelige plaat te zetten. Letterlijk, want Maud heeft geen modern digitaal dingetje, maar een ouderwetse analoge camera, 'zodat niemand kan zeggen dat ik het gefotoshopt heb'.

Halverwege de eerste koffie spotte Maud met haar eksteroog al meteen haar achterbuurman in het café, die aanstalten maakte om het pand te verlaten.'Zij zijn het, die recent mijn tuin verwoestten. Zij zijn het, die lachend roepen “dat ik dan maar de politie moet bellen, he!”, wetende wat mijn situatie is.'

Maar helaas. Bij het ontwikkelen bleek dat 'iemand' een of ander apparaatje gebruikt had, 'waarmee je foto’s mislukken'. De foto’s die moesten mislukken zijn volgens Maud geheel “wit/blanco” op de negatieven' gekomen. Gelukkig had ze nog een tweede camera, waarmee in elk geval haar wegvluchtende achterbuur werd gefotografeerd. 'Het enige jammere was, dat Micha hem niet zelf heeft zien lopen.'

Nee. Vermoedelijk was zelfs die inmiddels tot de conclusie gekomen dat Maud het wel heel erg op de heupen heeft. 

Paranoia 1

En daar was hij weer: De Roy. Van kasteelheer tot kluizenaar. In EenVandaag werd duidelijk dat de boomlange ex-ondernemer met zijn Bryan Ferry-flair al enige tijd in totale afzondering leeft. In een onherbergzaam gebied ergens in Zuid Frankrijk. Maar zelfs dat land mocht onder geen beding benoemd worden. De verslaggever werd per mobiel naar een afgelegen berghuisje gedirigeerd, waarna De Roy hem nogmaals op het hart drukte dat hij toch vooral een nomadenbestaan leidde. Want de koninklijke familie had mort civil', een sociale moord, op hem gepleegd. Politiek commentator van RTL Nieuws Frits Wester had medelijden met De Roy. Die zou zijn 'gepiepeld'. Ongetwijfeld.

Maar wat De Roy in Zuid Frankrijk heeft te zoeken of waarvoor hij nou precies op de vlucht was geslagen, dat wilde maar niet duidelijk worden. En evenmin waarom hij daar niet een normaal bestaan zou kunnen leiden. De Roy zou met het opmaken van een valse factuur van 108.000 euro medeverantwoordelijk zijn geweest voor fraude waar Bouwfonds het slachtoffer van is geworden en dus had het OM een dezer dagen 240 werkstraf en vier maanden voorwaardelijke celstraf geëist, maar dat is geen reden om spoorslags je land te verlaten.

Barracuda vermoedt eerder dat De Roy toch vooral op de vlucht is voor zijn eigen paranoia. Die schreef de mislukking van zijn bedrijf Fincentives tien jaar terug al vrij snel toe aan de Oranjes, terwijl betrokkenen daar een heel andere visie op hadden. Gedurende de hele Margaritagate dacht De Roy voortdurend dat hij werd geschaduwd. Zo stak hij steevast middelvinger op naar een wit busje aan de overkant van zijn kantoor, waarbij Barracuda zich niet kan voorstellen dat er ook maar iets interessants viel af te luisteren. Hij stak er zijn toenmalige vrouw ook mee aan. Die zag een schroefje aan de muur aan voor een microfoon, waarna een handige schroevenverkoper in een landelijke advertentie vroeg of we nog microfoontjes nodig hadden.

Bij de overdracht van een gevoelige koninklijke foto op een cd'tje aan Propria Cures had De Roy een tussenpersoon ingeschakeld. Want veel te gevaarlijk. Edwin zou de operatie van een afstand gadeslaan. De redactie hoopte op een grijze man in trenchcoat.

Maar ook in ander opzicht was De Roy nogal een rare. In Propria Cures speculeerde De Roy doodleuk dat de Greet Hofmans-affaire een afleidingsmanoeuvre was van Prins Bernhard. Die zou de affaire in scène hebben gezet om te voorkomen dat een schandaal zou losbarsten over brieven die hij in 1942 zou hebben geschreven aan Adolf Hitler en Heinrich Himmler (onder andere de Stadhoudersbrief).

En in 2006 washij gastspreker op een complotcongres van DitKanNietWaarZijn (herinnert u zich deze nog?) in de Utrechtse Jaarbeurs. Daar wist hij te vertellen dat de Hofstadgroep helemaal niet bestaat en dat niemand het lef had gehad dat te zeggen. Hij meende ook te weten dat de moord op Fortuyn is gepleegd door de Binnenhofbende. Of Benno Bende, want dat werd ook verstaan.

Het zal wel nooit overgaan, die paranoia. Het feit dat De Roy zijn memoires schrijft in 'Oxford Engels' geeft aan dat hij de affaire vermoedelijk veel te groot inschat. Zijn ex heeft allang een geslaagde doorstart gemaakt en is alweer twee koters verder.

Broodje Niburu

Zoeken op internet is levensgevaarlijk, kopt Nuburu.co. Een gezin uit New York had op internet gezocht naar snelkookpannen, de vader was geïnteresseerd in rugzakken en de zoon had alles wat met de Boston bomaanslag te maken had met grote belangstelling gevolgd, en dus sloegen de NSA spionageprogramma’s op hol, want die zagen hierin een dodelijke combinatie van mogelijk terroristische activiteiten. En zo kwam het dat er een compleet team van de joint terrrorism task force bij het gezin Catalano op de stoep stond.

Niburu: 'Je zit niet meer rustig, je gaat je de hele dag afvragen of je zonder het te beseffen iets hebt ingevoerd of aangeklikt waardoor je in het verdachtenbakje terechtkomt. En zo komen we langzaam maar zeker in een maatschappij waarin niemand meer ontspannen is. Omdat je weet dat alles wat je doet, alles wat je zegt, overal waar je naartoe gaat en alles wat je koopt, wordt geregistreerd.'

Mooi verhaal, maar helaas voor Niburu met een hoog broodje aap-gehalte. Er waren helemaal geen NSA spionageprogramma's. De plaatselijke politie kreeg namelijk een tip van een bedrijf uit Long Island over een werknemer die (ooit) op zijn werk naar termen als 'pressure cooker bombs' en 'backpacks' had gezocht. De man werd daarop ondervraagd en niet verder vervolgd.

Onkundig van die feiten besloot mevrouw Catalano (journaliste voor Forbes ook nog) om een verhaal in de wereld te helpen over een inval die zou zijn gegaan nadat het gezin op trefwoorden had gezocht. Zij heeft dat inmiddels rechtgezet, maar dat lees je natuurlijk weer niet bij de Niburu's. Een te mooi verhaal moet je nooit kapot checken.

Cijferlogica

De slimme cijferologen van Olympic Zion zijn weer eens iets curieus op het spoor gekomen. Er is een lijst van de Amerikaanse overheid met aardbevingen waarbij doden zijn gevallen. 'Als je nog steeds denkt dat alle aardbevingen helemaal toevallig en natuurlijk zijn, kijk dan eens naar het jaar 2012 en de datums waarop bij aardbevingen doden zijn gevallen. Als je deze datums chronologisch achter elkaar zet ontstaat er iets absurds ‘bijzonders’. De datums en het aantal dagen tussen de aardbevingen zijn steeds hetzelfde. In 2012 is er 6 keer op de 20e en 11e van een maand een aardbeving (met doden) geweest'

Vraag complotters nooit naar logica. Als het al zou zijn dat willekeurige aardbevingen met de regelmaat van de klok plaatsvinden, wat zou daarvan in godsnaam de bedoeling kunnen zijn? Een soort Easter Egg soms die de (grote galm) illoemenzie in getalletjes hebben verstopt? Speciaal voor de slimmerikjes van Olympic Zion om te ontdekken? Of kende het wasprogramma van HAARP niet meer keuzes?

Maar hoe komen de Willie Wortels eigenlijk tot de conclusie dat sommige aardschokken voorgeprogrammeerde menselijke offers zijn? Heel simpel: Via zinsbegoocheling. De bevindingen zeggen natuurlijk helemaal niets over de frequentie van aardbevingen en de tijd die daartussen zit, het is een zelf gemanipuleerde samenhang van willekeurige data op een lijstje van de United States Geological Survey. Die niet compleet is (daar begint de eerste denkfout al) en ook nog eens teruggerekend is naar standaardtijd.

Geen wonder dat er alleen iets 'bijzonders' ontstaat als je zelf gekozen data chronologisch achter elkaar zet. Waarbij je al snel tevreden bent met een paar voorbeelden. Daartoe moet je de rest wel negeren. Het blog heeft zes aardbevingen uit een lijst van zeventien geselecteerd. Zo begint men niet met de eerste aardbeving in de Filipijnen, maar met de tweede uit Mexico. Daarna wordt weer een aardschok overgeslagen. Tussen de Filipijnen en Mexico zitten alleen al 43 dagen, en dus niet 'telkens 22 en 39 dagen'.

Ook leert een blik op de geraadpleegde lijst dat maar enkele aardbevingen plaatsvonden rond de elfde en twintigste van de maand. In totaal vonden maar drie aardbevingen plaats op de elfde, en slechts drie rond de twintigste. Dat zegt trouwens nog niks: Barracuda durft de wedden dat als je een dobbelsteen met pakweg dertig vlakken over de tafel laat rollen, je vaak genoeg om een 11 of een 20 uitkomt. Zoals een respondent die zonder nadenken blindelings een meerkeuzevraagstuk aankruist, een statistisch te berekenen kans op een bepaalde goede score heeft.

Door Olympic Zion zelf aangehaalde voorbeelden van langer geleden (2011 en 2010) ondersteunen de cijferlogica evenmin. In die jaren waren er geen bevingen rond de twintigste. Ook het overzicht van grote verwoestende aardbevingen bij Wikipedia toont geen enkele regelmaat. 

De Olympic-loonies hebben nog iets over het hoofd gezien: Blijkbaar kun je wel met enorme precisie aardbevingen op gezette tijden plaats laten vinden, maar heb je geen enkele invloed op de impact ervan. De beving in China, Jangsu leverde maar een slachtoffer op. Die in Iran ruim 300 slachtoffers.