Commie

Het politierelletje rond de Rishi-demo in Den Haag maakte weer veel tongen los. En wie de waarheid daarover wilde horen kon, afhankelijk van zijn gepreoccupeerde opvattingen, bij tal van sites terecht. Bij de complotters en Joop.nl was het natuurlijk Bureau Haaglanden die op de demonstranten inhakte, terwijl GeenStijl meende dat het andersom was. De videobeelden bewezen het. De jonge organisator Thomas van Beersum deed zijn beklag bij GeenStijl. 'De media neemt (...) klakkeloos berichtgeving van de politie over en twijfelt duidelijk aan de legitimiteit van de demonstranten.'

Nu we het daar toch over hebben: Barracuda ging eens kijken op zijn Facebook pagina en constateerde een wel erg merkwaardige obsessie voor het communisme en het maoïsme. Hij kreeg er hetzelfde gevoel bij als bij kaalkopjes die het sociaal-nationalisme niet helemaal kunnen vatten, maar wel pronken met alle uiterlijke kenmerken. Thomas is, en dat is zachtjes uitgedrukt, nogal fanatiek. Hij laat zich bijvoorbeeld fotograferen als een junior Mao Zedong. Hij heeft een organisatie Massalijn opgericht. Met rode vlaggen en zo.

De jonge twintiger kwam eerder dit jaar in het nieuws toen hij het middelpunt was van een enorme rel op de Filipijnen. In juli stond hij voor het presidentiële paleis in Manilla tussen 20.000 Filipino's, die een vreedzame demonstratie tegen president Aquino wilden houden. Toen de politie slaags raakte met een groepje oproerkraaiers en met stokken begon te slaan, wurmde de Utrechtenaar zich naar voren en sprak hij een agent aan. Die uiteindelijk in huilen uitbarstte.

Maar wat Van Beersum daar nou eigenlijk had te zoeken werd nergens gemeld. Welnu, dat kwam doordat hij de communistische rebellen onder leiding van Jose Maria Sison wilde steunen. Niet zo slim. Die hebben geen schone handen, zo moesten Filipijnen hem nog eens inwrijven. De Utrechtenaar was blijkbaar ook in Nepal, waar onderstaande foto werd gemaakt. De door communisten geleide regering in Nepal wilde enkele jaren terug al eens godsdienstvrijheid verbieden. Maoïstische rebellen hebben Indiase politieagenten met een landmijn gedood. En de Nepalese communisten tooien zich nog steeds met konterfeitsels van Marx, Engels, Lenin, Stalin en Mao. Net als Thomas.

Barracuda weet het goed gemaakt: stuur Van Beersum een stief jaartje naar Noord Korea. Benieuwd of hij dan nog zo enthousiast is.

Jaaroverzicht (2)

Voor Micha Kat begon het nieuwe jaar met de tewaterlating van een Baphomet. Zijn oplettende geloofsgemeenschap had in een door Kat gesproken nieuwjaarswens een verdacht artefact aan de muur zien hangen, een ramschedel waarvoor Kat nota bene zelf had gewaarschuwd. En dus besloot Kat zijn achterban gerust te stellen en de Baphomet in de Schiedamse plomp te gooien, waar hij demonstratief bleef drijven. Maar oplettende volgelingen wisten meteen: verkeerde ramskop! Dus: Micha Fakery.

Het jaar was trouwens nog maar amper begonnen of Kat werd alweer in een politiebusje geduwd. Wegens gesignaleerd voor bedreiging bij de strafrechtzitting van waxinecomplotter Erwin Lensink. Kat zakte als gevolg van deze zoveelste arrestatie weg in een diepe psychose. In februari, toen Kats moeder aller veldslagen werd behandeld, lag hij ziek te bed, naar eigen zeggen lijdend aan PTTS: post traumatisch toga syndroom. Kat durfde vaak niet meer naar buiten noch ook de deur te openen als de bel ging. De aandoening werd sterk verergerd door 'aanhoudende doodsbedreigingen, zowel op internet als via email waarin tot in detail wordt beschreven hoe men hem van het leven gaat beroven.'

De zorgvuldig gecultiveerde aanstelleritis mocht niet baten. Kat werd wegens het doen van twee valse bommeldingen, bedreiging, laster, smaadschrift en belediging van meerdere personen, opruiing, belaging en vernieling veroordeeld tot een gevangenisstraf van 345 dagen met aftrek, waarvan 240 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Ook moest Kat alle smadelijke stukken van internet verwijderen. Dit vonnis zou de toon van Klokkenluideronline voor de rest van het jaar bepalen. Er ging geen dag voorbij of Kat voerde zichzelf weer op, in derde slachtoffer enkelvoud.

In juni was Circus Jeroen Bosch helemaal compleet. In de zaak tegen misbruik van domeinnamen van De Telegraaf volgde een kleine vijfenhalf uur preliminaire kwesties, werd de wrakingskamer gewraakt en de megafanclub (30!) achter kogelvrij glas gezet wegens 'veiligheidsrisico'. De uitkomst liet zich raden: Kat mocht niet via beledigende internetdomeinen bezoekers doorsturen naar De Telegraaf.

Pas na de zomer leek Kat zich weer een beetje te hebben hervonden. Dat wil zeggen: Kat beet zich vast een zaak van de Nederlandse vrouw Victoria die in Ierland het slachtoffer zou zijn geworden van 'bizar machtsmisbruik van de pedomaffia'. Maar helaas, de sekte van Kat reageerde verveeld op al die (volstrekt onduidelijke) onthullingen. Waar was het wederhoor? Waar bleef die pedomaffia? 'De wereld pleurt van ellende uit elkaar en hier maken we ons druk om Victoria.'

Tot overmaat van ramp raakte Kat ook nog eens zijn vrienden kwijt. De Niburu.co hoofdredactie verbrak het contact met Kat juist op het moment dat die in UFO's en de Holle Aarde begon te geloven. En Arend Zeevat liet bij Klokkenluideronline aan niemand in het bijzonder weten dat 'webmaster Micha Kat mij als een oude vieze dweil aan de kant heeft gegooid, nadat Argusoog zich ging bezinnen en hij Argusoog en mij niet meer kon gebruiken voor zijn narcistische agenda'.

Er waren gelukkig in 2013 ook nog echte klokkenluiders.Vanaf mei 2013 lekte de Amerikaan Edward Snowden miljoenen documenten over de afluisterpraktijken van de NSA, die zo schokkend waren dat regeringsleiders met schaamrood op de kaken opheldering eisten. Tegelijkertijd legden de onthullingen het eigen falen van de NSA bloot, die blijkbaar niet kon voorkomen dat slechts een programmeur toegang had tot een enorm hoeveelheid vertrouwelijke informatie.

Van voormalig SecGen van Justitie Joris Demmink hebben we na zijn pensioen niks meer vernomen, maar van zijn tegenstanders des te meer. Die dachten dit jaar eindelijk een doorbraak te kunnen forceren. Twee voormalige gevangenisdirecteuren spuwden hun gal over zaken rond Demmink die decennia geleden tijdens dienstreizen de borrelpraat in een hotelbar opleukten. Maar de Volkskrant zocht vergeefs bevestiging bij andere deelnemers aan de reis, en een van de gevangenisdirecteuren bleek nog een enorm conflict met justitie te hebben gehad. Ze krijgen komend jaar een herkansing bij een rechtszaak van de Stichting De Roestige Spijker, die blijkt gefinancierd door Jan Poot.

Het Turkse dossier van Demmink dreigt voortijdig te sluiten wegens gebrek aan deugdelijke inreisdata. Die blijken maar moeilijk te herleiden tot betrouwbare bronnen. Daarmee worstelde ook ene Koos van Woudenberg, die in het kader van zijn loopgravenoorlog met politie, justitie en een grote verzekeraar, een helder moment kreeg en zich plotseling herinnerde hoe hij in de jaren zeventig in Amsterdam Noord als klein jongetje werd voorgesteld aan 'Mijnheer Demmink'. Alleen was Koos even vergeten dat Mijnheer Demmink toen zelf een jonge twintiger moet zijn geweest.

Overigens had de oude Joris zijn complotterende vrinden maar mooi tuk met zijn nieuwe rol in het Helsinki Comité, dezelfde organisatie - zo leek het even - die afgelopen najaar in Washington D.C. een hoorzitting hield waar zijn naam in een heel ander verband werd genoemd. 'Schiet mij maak lek', riepen de complotters. Het was alsof Beelzebub het complete bestuur van Vereniging De Barmhartige Samaritaan had bezwangerd. Maar natuurlijk bleken er weer meer Helsinki organisaties te zijn die Fikkie heten.

De Demmink-soap werd dit jaar echter volledig overschaduwd door de zaak Vaatstra. Nadat de echte dader Jasper S. in het vroege voorjaar 18 jaar cel had gekregen, kon Wim Dankbaar zich niet meer inhouden. Najaar 2013 verschenen weer eindeloze verhandelingen over Geke en de Lekke Banden, de Fierljeppeschans en De Dikke en De Dunne op zijn blog. Niet Jasper, maar twee asielzoekers hadden het gedaan en die waren ongetwijfeld door Demmink (die weer) het land uitgewerkt.

De rapen waren helemaal gaar toen er een strafzaak tegen Dankbaar kwam wegens smaad, laster en belediging aan het adres van Mariannes vriend Spencer en Jano Hassan, een vriend van de 'hoofdverdachte-van-het-eerste-uur' (...) Ali Houssein Hassan. Die waren aanhoudende verwijten van Wim dat zij daderkennis hebben achtergehouden meer dan zat. En dus viel Dankbaar bij nacht en ontij de Stad Groningen binnen voor zijn Groot Requisitoir tegen het Kwaad. Na vele uren chaos besloot de rechtbank een psychiater en een psycholoog de opdracht te geven Dankbaar psychisch door te lichten.

Daarmee was de rollercoaster nog niet tot stilstand gebracht. Dankbaar en zijn rechterhand Hans Mauritz mochten van weer een andere rechtbank ook al niet de dagboeken van Maaike Terpstra, de moeder van Marianne Vaatstra, publiceren. En nu we het er toch over hebben, zoek de verschillen:

Jaaroverzicht (1)

Het was een zwaar, om niet te zeggen beroerd zwaar jaar voor de alternatieve media. Het jaar waarin complotters compleetdenkers ('compleetgekkies') werden, reputaties werden geschonden, en vriendschappen en blogs sneuvelden. Het jaar van de spionerende huiskatten oftewel catcorders, Fake Kate, het aftreden van Bea Bilderberg en de onverwachte sluiting van het speeltje van de loemenatie, HAARP. Het jaar van koningslied, kopschopper, kweekburger, selfie, sletvrees, socialbesitas, voedselsjoemel, boekface, comakijken en knikkebolziekte. En niet te vergeten van zeugmata, polysyndetons en anakoloeten. Er gebeurde zelfs zoveel, dat Barracuda boven zijn jaarlijkse quotum publiceerde en dit jaaroverzicht noodgedwongen in tweeën figuurzagen moet.

2013 was het jaar waarin de rechtse bloggen bijna stuk voor stuk omvielen. Wellicht omdat de angst voor de islam, zeker bij de PVV, gaandeweg plaatsmaakte voor de obsessie met de Eurocratie en Geurt pas tegen het einde van het jaar weer eens stickers tegen de islam begon te plakken. Opiniesite Artikel7 sloot de deuren, Joost Niemöller trok zich terug achter de betaalmuur en het Het Vrije Volk raakte hopeloos verstrikt in een mislukte retooling.

Maar de grootste klap kwam begin augustus, toen Jaap Mollema, beter bekend als Prof. Drs. G.B.J. VanFrikschoten, door een verkeersongeluk om het leven kwam. Geschept door een vrachtwagen op de Stadhouderskade te Amsterdam. De traumateams konden niets meer uitrichten. Korte tijd later verdween de luidruchtigste spreekbuis van dom rechts Amsterdam Post, inclusief het eerder veiliggestelde archief van het Vrije Volk, definitief uit de lucht.

Een deel van de meer extreme aanhang verhuisde daarop naar het al eerder van Amsterdam Post afgescheiden Vrije Chroniqueurs, waardoor medeoprichter Filantroop het al snel voor gezien hield. En dus scheidde die zich ook maar weer eens af als Filantropius, een rommelblogje vol kunst, cultuur, seks en wetenschap. De achtergebleven D. G. Neree liet weten dat hij de Chroniqueurs tot april 2014 in de lucht zou houden, maar voortzetting niet kon beloven.

Het complotterjaar 2013 begon met de feestelijke opening van het kakelverse Pateo Center in Oudewater, het (mini)pretpark van drs. Johan Oldenkamp, 's lands toonaangevende specialist in heelheidwetenschap. Hier zou de mensheid zichzelf bevrijden van haar onwetendheid en apathie ten aanzien van de 'werkelijke logica achter alles'. Maar nog geen zes maanden later eindigde het avontuur met een besloten inboedelverkoop (inclusief bedden en wasmachines).

Daarna leek ongeveer alles in Oldenkamp's leven weer ouderwets mis te gaan: Radio maken bij Argusoog, dat zich maandenlang aan het bezinnen was, ging even niet meer, en een poging om de Soevereine Onafhankelijke Pioniers Nederland (SOPN) nieuw leven in te blazen kreeg geen duidelijk vervolg. Tussen de bedrijven door ontkende Johan de holocaust en de continentendrift, onthulde hij in een moeite door de ware betekenis van de Tien Geboden, en liet hij zich doodverklaren. Nou ja, bijna dan, want Johan was de akte van overlijden vergeten mee te sturen naar zijn gemeente.

Opkomend in 2013: vrouwelijke complotters, de comploteuses. Dit jaar kwamen onder meer de Bloemendaalse Desiree Stokkel, Quirine de Kok, de Haarlemse Swiebertje Gepke en de hevig paranoïde Maud voorbij. Tijdens een ontmoeting met Micha Kat in een Amsterdamse café probeerde de laatste zelfs ‘stille aanwezigen’ te fotograferen met haar analoge camera 'zodat niemand kan zeggen dat ik het gefotoshopt heb'. Helaas verschenen de foto's geheel wit/blanco op de negatieven.

En zo werd 2013 ongewild toch vooral het jaar van de faalhazen. Te beginnen met Arend Zeevat, die zijn blog Argusoog volledig had laten uitwonen door zelfverklaard pedojager Ben van de B. en in februari, inmiddels zwaar gebukt onder een levensgroot boetebeslag, een periode van introspectie aankondigde. Argusoog stopte met plaatsen van artikelen, sloot de reactiepanelen en deed uiteindelijk ook even geen radio meer. De bezinning hield maandenlang aan, maar juist toen het team had besloten om als radiomedium verder te gaan besloot Zeevat om er maar helemaal de brui aan te geven. Een dezer dagen gaat Argusoog definitief uit de lucht.

Door de bezinningsperiode raakte Ben van de B. zijn podium voor eindeloze woede-aanvallen aan het adres van de voogden van zijn kinderen definitief kwijt, maar gelukkig was daar nog zijn trouwe papegaai Frides Laméris, die het vuurtje nog enige tijd gaande wist te houden, met bespottelijke mails aan diverse instanties en een bevrijdingsactie burgerwacht bij het horrorhuis Wilmahuis te Zoetermeer. Terwijl de ene medestander van Ben na de andere afhaakte, inmiddels dan toch overtuigd van zijn leugenkraam, klampte de onnozele Frides zich nog met één hand vast aan zijn geloofsrots. Totdat ook hij werd afgeserveerd. Wegens een overmaat aan agogen (Ben: 'bitches en hoeren') die de erudiete Frides op Ben had afgestuurd.

Maar de grootste faalhaas van 2013 was toch zonder meer Martin Vrijland. Najaar 2012 was deze aanvankelijk geheimzinnige werkloze verkoper begonnen met bloggen over het gedachtegoed van David Icke. Zelden kleunde een complotter zo mis. Met de aanslagen op het Westgate-winkelcentrum in Nairobi, met de Rothschilds, Jeugdzorg, en nog zo wat dommig knip- en plakwerk van het internet.

De val kwam al vrij snel, toen Martin zich ging bemoeien met de zaak Anass en zelfs de moeder van het overleden jongetje meende te moeten adviseren. Martin wist absoluut zeker dat Anass satanistisch was geofferd, al was het maar omdat hij werd aangetroffen op steenworp afstand van het (reeds lang gesloten) restaurant Lucifer.

Er was dan ook niet meer voor nodig dan een vers aangemaakt e-mailaccount en een sterk verhaal om Martin te laten geloven dat hij echt contact had met een babbelgrage diender van de politie Haaglanden. Eentje die documenten wist te ontfutselen die precies vertelden wat Martin met zijn scherpe eksteroog allang vermoedde.

Na deze meesterlijke poets van het blog Disputax reageerde Martin zijn woede natuurlijk weer af op de verkeerde, reaguurder Jeroen Hoogeweij. En die deed er alles aan om Martin van repliek te dienen, daarbij geholpen door een boze ex die een uitgelezen kans zag om Martin schaakmat te zetten. Binnen de kortste keren lag zijn identiteit open en bloot op internet en nadat de moeder van Anass dreigde met een rechtszaak omdat Martin tegen haar zin gesprekken op internet had gezet, duurde het niet lang voordat Martin dan toch eindelijk de stekker uit zijn Wordpress-site trok.

Om kort daarna weer op een ander domein een tweede leven te beginnen. Maar niks lukte: The Resistance Tour niet (Martin als de Nederlandse David Icke door het land), de donaties voor Martin als fullblown complotter, een loopbaan als een door zijn neus pratende Alex Jones, compleet met buitenformaat microfoon and of course in English, en een live-uitzending van YouTube. Hij kon niet meer aan een baan komen (natuurlijk allemaal de schuld van de 'trollenbloggen' = AIVD), werd zijn huis uitgezet, ging antikraak wonen en liet een dezer dagen weten dat de sociale dienst hem nu ook al op de korrel had: dozen inpakken of anders geen uitkering meer. Gelukkig geniet Martin nog even van zijn gevangenschap 'binnen het driedimensionale-vijfzintuigelijke bewustzijn'. 

Hutspot

Wat krijg je als je een filmwetenschapper in wording, geboren te 1989, een beeld van de jaren tachtig laat maken? Vooral een onsamenhangend samenraapsel van film- en televisiefragenten en muziekvideo’s.

De rauwe jaren tachtig, heette de aflevering van Andere Tijden gisteren. Nederland kampte volgens maakster Daphne met een 'hardnekkige stagnatie en een knagend gevoel van malaise. Hele industrieën werden van de kaart geveegd, de werkloosheid steeg even hard als de huizenprijzen daalden en een jonge generatie staarde in het zwarte gat van ‘no future’.'

Barracuda heeft de jaren tachtig toch echt heel bewust meegemaakt, maar herkende weinig van deze merkwaardige hutspot. Andere Tijden maakte de tekortkomingen van de beeldende geschiedenis weer eens pijnlijk duidelijk: je hebt dan wel beelden, maar niet het gevoel dat bij die beelden hoort. En je moet helemaal uitkijken om daarin allerlei verbanden te willen ontdekken die er niet zijn.

Het zwarte gat van de 'no future'-generatie had bijvoorbeeld niks met de toenmalige werkloosheid te maken, dat was toch vooral nog een uitloper van de punk, gekopieerd van Britse jongeren. De economische crisis van de jaren tachtig verdiepte zich pas in 1983 en 1984 en was inderdaad heftig, maar niet langdurig. Inmiddels werd het modebeeld al veel meer bepaald door de volume en afmeting van de New Romantic-haarstijlen. Op het dieptepunt van de crisis domineerden Duran Duran en Flock of Seagulls. De crisis had op een bepaalde manier een glamoureus randje.

Dat op televisie alles wat los en vast zat werd gefilmd en uitgezonden, is blijkbaar een conclusie die de samenstelster trok na het zien van programma's als Neon, die met alle tv-mores wilde breken. Jonge filmmakers werden inderdaad door de VPRO met de toen net verkrijgbare lage resolutie videocamera's en gebrekkige montageunits op pad gestuurd. Maar in werkelijkheid was tv in die jaren nog gewoon de brave Willem Ruis Show. En Neon was er in 1980 alweer mee opgehouden.

Het Koningsoproer van 30 april 1980, waarmee het programma begon, had maar een oorzaak: de woningnood in Amsterdam en de krakersrellen die eraan vooraf waren gegaan. Niet de crisis als zodanig, die feitelijk nog moest beginnen. De massademonstraties uit 1981 en 1983 tegen de aanwezigheid van Amerikaanse atoombommen waren vooral door interkerkelijke organisaties opgezet en kwamen niet voort uit het 'knagend gevoel van malaise'. Zo wordt dus alles op een hoop gegooid.

Andere Tijden suggereert dat heel Nederland aan het eind van de jaren tachtig aan het beleggen sloeg, maar reeds in 1987 gingen de beurzen plat op Zwarte Maandag. Een correctie op de wereldwijd veel te hoog gestegen koersen. Met andere woorden: het was niet Berdien Sternberg die ons met haar fluit uit het moeras trok. Haar Rondo Russo, die aan het einde van Andere Tijden ten tonele wordt gevoerd, dateert ook nog eens uit het dieptepunt van der crisis, 1983. 

En ja, de cursus personal computer van Teleac oogde net zo saai als de meeste andere Teleac-cursussen in die tijd, maar het waren toch ook de jaren van de grafische Apple Macintosh en een jonge Steve Jobs in maatpakken. Barracuda was alleen de 06-lijnen vergeten, en met de beeldtelefoon van Menno Buch bij Sonja Barend waren we nog maar enkele jaren verwijderd van het World Wide Web. Rauwe jaren tachtig? Eerder kleurrijk.

Slakken

Er klinkt boosheid en ongeduld door in het pleidooi dat advocate Adèle van der Plas een week geleden hield in het Hof in Arnhem. Dat gerechtshof gaat volgende maand beslissen of er een redelijk vermoeden van schuld is en of het OM een strafrechtelijke vervolging tegen Joris Demmink moet inzetten. Het OM zelf vindt van niet.

Nu kan Barracuda zich de frustratie van Van der Plas heel goed voorstellen, want die is al jaren vergeefs met Demmink bezig in opdracht van de tot levenslang veroordeelde drugscrimineel Baybasin. Die trouwens zelf met belastende informatie over Demmink kwam aanzetten na zijn definitieve veroordeling in 2002. De zaak Baybasin ligt overigens sinds april 2011 bij de Hoge Raad met een verzoek tot herziening.

Barracuda heeft het pleidooi eens aandachtig gelezen. Daarin legt Van der Plas op alle slakken zout. Eigenlijk gaat het alleen maar over de vraag of Demmink rond 23 juli 1996 in Antalya, Turkije is geweest, waar hij zich volgens diverse getuigen zou hebben vergrepen aan jonge knapen. Al dan niet in ruil voor Nederlandse rechtshulp tegen Baybasin, die toen in Nederland gevangen zat. Het OM heeft gezocht naar inreisgegevens, maar die blijken bij justitie in Turkije niet te bestaan.

Van der Plas verwijt de recherche dat onvoldoende is gezocht daar inreisdata, maar dat blijkt helemaal nergens uit. Er is geïnformeerd bij het Turkse Ministerie van Justitie en ook nog bij de Afdeling Vreemdelingen, Grenzen en Asiel van het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daarnaast zijn ook nieuw opgedoken notities uit Demminks oude privé-agenda en creditkaart-afrekeningen vergeleken. Er is niks boven tafel gekomen dat wijst op activiteiten in Turkije.

Van der Plas probeert dat overigens wel voortdurend te suggereren. Zo moppert zij over niet opgegeven reizen naar Boedapest en Warschau, maar die lijken in dit verband weinig relevantie te hebben. Van der Plas schampert ook over de agenda's van Demmink die 'plotseling' teruggevonden zijn, en waarvan de recherche opmerkte dat die met Tipp-ex waren bewerkt. Dat zijn wel meer agenda's uit die tijd, en de onderliggende laag is dan nog altijd makkelijk leesbaar te maken.

En het lijkt er niet op dat er iets rond de bewuste datum iets is weggeplakt, zoals Van der Plas ook zelf aangeeft. De agenda van Demmink toont op zondag 21 juli 1996 bijvoorbeeld een blanco pagina. In de agenda is de gebruikelijke Ministerstaf van maandag 22 juli 1996 doorgestreept. Hebbes, denkt Van der Plas, zonder aannemelijk te maken dat Demmink dus in Turkije moet hebben gezeten. We komen daar zo op terug.

Dan maakt Van der Plas ook nog een vergissing door te suggereren dat Demmink wel in Turkije moet zijn geweest vanuit zijn lidmaatschap van het K4 comité van de Europese Unie, waarvan hij enige tijd voorzitter was. Een delegatie van dit K4 comité bracht op 9 en 10 maart 1998 een bezoek aan Istanboel en Ankara. Zelf heeft Demmink altijd beweerd dat hij na 1988 niet meer in Turkije is geweest.

Demmink, op dat moment directeur-generaal Internationale aangelegenheden en Vreemdelingenzaken, was echter betrokken bij K4 tijdens het Nederlandse Voorzitterschap, dat begon op 1 januari 1997 en eindigde op 1 juli 1997. Als hij al iets in Turkije te zoeken had moet dat in die periode zijn geweest. Zoals Barracuda al eerder schreef: in 1997 wordt Guy Schleder reeds als 'volgend voorzitter' in openbare stukken genoemd. Een en ander werd in 2012 ook nog eens formeel bevestigd in antwoord op vragen van Omtzigt en Oskam (beiden CDA). En dan nog: hier laat Van der Plas een uitgelezen kans liggen. Hoe moeilijk moet het zijn om bij delegatieleden van de EU bevestigd te krijgen dat Demmink in het kader van K4 inderdaad in Turkije is geweest?

Verder blijkt dat Demmink in die jaren alleen op een diplomatiek paspoort reisde en geen andere paspoorten had. Van der Plas citeert een voormalig hoge ambtenaar die stelt dat er door Buitenlandse Zaken in die jaren een grensoverschrijdingsdocument is opgesteld voor Turkije waarmee ambtenaren direct het land kon binnenkomen. "Standaard wordt je opgevangen door collega ‘s van de Nederlandse diplomatieke dienst en je werd zonder enige controle op dat moment langs de grens geleid".

Kortom, als Joris inderdaad van plan was geweest om ongezien Turkije binnen te glippen, was hem dat zo nooit gelukt. Diverse collega's van de Nederlandse diplomatieke dienst moeten daarvan immers op de hoogte geweest en hadden hem waarschijnlijk ook de hele tijd begeleid.

De mannen die misbruikt zouden zijn, geven ook allerlei tegengestelde verklaringen af. zo moet ook Van der Plas erkennen. Dat is geen onbelangrijk detail. Immers, je mag niet uitsluiten dat getuigen (ook al zijn het er een stuk of zeven, die overigens niet alle even relevant zijn) tegen betaling een valse verklaring hebben afgelegd. 'Kazmali is in zijn schriftelijke verklaringen heel precies, maar uit zijn hoofd produceert hij soms een waterval aan woorden waarin de details nogal eens door elkaar worden gehaald.' Dat, of het is een slecht ingestudeerd verhaaltje. Barracuda kent weinig Pietjes Precies die er mondeling met de pet naar gooien. Maar, moet hij onmiddellijk toegeven, bewijs voor omkoping is tot nu toe evenmin geleverd.

Het probleem is dit: Van der Plas vertrouwt op een enkele verklaring van een plaatsvervangend politiechef, die beweert dat hij Demmink als veiligheidsfunctionaris heeft begeleid. En die verwijst voor wat betreft de inreisdata weer naar de Turkse Geheime Dienst als bron. Het lijstje met inreisdata dat Van der Plas heeft overlegd, meldt echter weer 'directeur van politie' als bron. Op basis van die aangereikte gegevens trok Officier van Justitie Selim Berna Altay naar eigen zeggen de conclusie dat de pleegdatum juli 1996 zou moeten zijn. Maar justitie heeft daar zelf nooit onderzoek naar gedaan en heeft ook geen nadere gegevens over Demminks reizen.

Als Van der Plas zulke grote waarde hecht aan haar inreisgegevens, moet ze wel consequent zijn. Een ambtelijke brief van 22 juli 1996 zou niet door Demmink zijn geparafeerd, constateert ze, maar door een andere ambtenaar. Demmink deed dat pas op 23 juli 1996. 'Ik heb mij laten vertellen dat ambtenaren met de status van Demmink indertijd zich makkelijk de nog voor die dag te tekenen post bij aankomst op Schiphol konden laten aanreiken.'

Maar wat lezen we in de door Van der Plas verstrekte inreisdata? Daar wordt 23 juli 1996 als datum binnenkomst genoemd. Als Van der Plas het wel aannemelijk vindt dat Demmink nog diezelfde dag zijn handtekening onder een stuk heeft geplaatst - waarvoor zijn arme ambtenaren zich helemaal naar Schiphol moesten haasten - dan begrijpt Barracuda niet hoe Demmink dat in een dag voor elkaar heeft gekregen: 4,5 uur vliegen naar Antalya, 4,5 vliegen terug naar Schiphol, en blijkbaar valt de nacht in Turkije rond lunchtijd, want de getuigen hebben het ook nog over een sleep over.

Gepke

Wie zich ook maar een beetje verdiept in de reagurende bezoekers van Klokkenluideronline komt al gauw tot de ontdekking dat een niet onaanzienlijk deel rijp is voor geestelijke spoedopname: van de hevig paranoïde Maud tot de Otrivin neusdruppels snuivende Vlunk, die al eens was eens opgepakt wegens een 'poging tot zware mishandeling'.

Maar hoe afwijkend ze ook zijn, op een of andere manier hebben ze met kunst en vliegwerk allemaal toegang tot internet. Zo ook de dakloze Gepke de Leef, die niet alleen tot het vaste meubilair van de Haarlemmermeer behoort, maar geruime tijd ook van het Haarlems Dagblad.

Gepke komt voor het eerst in het nieuws in 2008, als ze met slaapzak bivakkeert bij de Joost den Draaijer Rotonde voor de ingang van het mediapark in Hilversum. Ze wil aandacht van de media, maar die krijgt ze niet. Ze zegt te protesteren tegen allerlei vormen van onrecht, haar aangedaan door zowel haar familie als de Staat. De banken en de Nederlandse verzekeraars staan er slecht op bij haar. De Leef is net haar woning uitgezet.

Luttele weken later ligt ze wederom voor het politiebureau van Hoofddorp, nadat ze eerder was afgevoerd naar een psychiatrisch ziekenhuis. Ze bezorgt de politie, gemeente en crisisdienst de laatste dagen een behoorlijke hoeveelheid werk, schrijft de IJmuider Courant. Met een mobiel aan haar oor zegt ze contact te houden met haar dakloze vrienden die elders in het land protesteren tegen de hoeveelheid onrecht in de wereld, want 'daarover raakt ze niet uitgepraat'.

Na deze actie wil zij haar bedrijf DOG Schoonmaakservice (Doet Onderhoud Goed) weer oppakken, belooft ze. Maar dat gaat niet gebeuren. Het gaat van kwaad tot erger.

In november 2008 wil de gemeente haar bijvoorbeeld gedwongen laten opnemen, maar Gepke weigert een psychisch onderzoek. Volgens haar zijn haar al elektroshock en gedwongen medicatie in het vooruitzicht gesteld. Opname betekent voor mij de doodstraf, zegt ze.

In juli 2009 belandt De Leef in een isoleercel in Heerhugowaard. Naakt, want ze wil geen vieze kleren van anderen aan. Na haar vrijlating ligt ze alweer voor het politiebureau in Hoofddorp, maar nog steeds weigert de politie haar aangifte in behandeling te nemen.

In september 2009 besluit de rechter dat De Leef niet gedwongen opgenomen hoeft te worden. Daarop besluit de gemeente tot een verblijfsontzegging annex gebiedsverbod. Net voor het plaatsnaambord van Hoofddorp zit Gepke op een matje, in dubbele thermopane kleding. Automobilisten komend uit de richting van de A4 passeren haar zo rakelings, dat ze de 112-centrale platbellen.

Pas in 2009 doet het Haarlems Dagblad een poging om haar verhaal te begrijpen. Dat lukt niet erg. Er is een erfeniskwestie met haar zus. Maar die zou ook weer gekoppeld zijn aan de belofte die ze haar overleden vader deed om uit te zoeken wat hij in zijn kluis had liggen: hoe hooggeplaatste Nederlanders Joden 'verkochten'. En verder zit ze ook tegen politiegeweld - waar ze slachtoffer van zegt te zijn, maar waar de Ombudsman geen bewijs van vond. En tegen wethouders die hardwerkende ondernemers - zoals zij eens was - het leven zuur maken. En agenten zouden de erfeniskwesties te gemakkelijk afdoen als een zaak die zussen maar moeten uitvechten. Enzoverder.

Ze gooit een steen door het raam van haar zus. Ze had bewust met het werpen van de steen gewacht tot haar hond - een jonge pup - en kat een goed heenkomen hadden gezocht. Die goeie Gepke toch.

Haar bedrijf is kapot gegaan toen ze een wethouder in het openbaar 'leugenaar' had uitgemaakt, een ongeluk met de auto kreeg, een hond in haar armen stierf, overspannen raakte en de gemeentebestuurder inderdaad dood wenste, ze in de arbeidsongeschiktheidsregeling voor zelfstandigen terecht kwam, geen huursubsidie kon aanvragen.

Rijdende Rechter mr. Frank Visser wordt benaderd, maar de redactie haakt al snel af.

In november 2009 gaat Geke voor advocatenkantoor Smithuijsen liggen aan de Dreef in Haarlem, die daarop haar via een kort geding haar probeert weg te krijgen. Ze wordt weer aangehouden in de tuin van haar zus en krijgt een straatverbod.

In januari 2010 is Gepke toch bereid om zich door een psychiater te laten onderzoeken. Uit het dossier lijkt een beeld te ontstaan dat De Leef lijdt aan een waanstoornis. De onvoorwaardelijke gevangenisstraf van tien weken die officier van justitie J.G. Hendriks oplegt voor een reeks van strafbare feiten, waaronder vernieling, smaad en belediging en het overtreden van een gebiedsverbod rond het politiebureau van Hoofddorp, wordt omgezet in een voorwaardelijke. 'U heeft uw lot dus in eigen hand. Als u mensen op straat of op internet blijft beledigen, dan wordt er opgetreden.'

In juni 2011 ligt Gepke weer voor politiebureau aan de Van Heuven Goedhartlaan op een stuk plastic, en verliezen de media alle aandacht voor haar. Maar Gepke gaat door. Dit keer op internet. Het feitenrelaas op WordPress is echter een warboel waaraan werkelijk geen touw is vast te knopen.

In maart herhaalt ze op twee websites de beschuldiging dat ze tien jaar geleden is verkracht in een politiecel waarbij ze de naam van de agent noemt. Daarvoor moet ze drie weken de cel in, waarvan één week voorwaardelijk. Ze heeft een proeftijd van twee jaar en moet de bewuste agent 350 euro schadevergoeding betalen. Gepke trekt zich er niet van aan. In oktober krijgt ze weer een waarschuwing (pdf) van de advocaat.

Uit de correspondentie hierover (pdf) blijkt dat er ook voor 2008 al heel wat loos was met Gepke. Ze zou in 2004 na zware mishandelingen 68 dagen gevangen zijn gezet onder beperking in de Pi's Zwolle, Sevenum, strafgevangenis ziekenhuis Scheveningen en Pl Overamstel.' Maar zoals wel vaker, uitleggen waarvoor, dat doen de Gepkes nou eens nooit. 

O ja, Gepke meldt op haar site ook nog vier maanden te hebben vastgezeten voor zware mishandeling van de verzorgster van haar bejaarde vader. Wat ze natuurlijk ontkent.

Barracuda begint steeds beter te begrijpen waarom Gepke haar deel van de erfenis niet kreeg.

Compleetdenker

Ojee, de plotters willen af van hun geuzennaam 'complotdenker'. Ze willen nu wel eens zereneus genomen worden. Eerder dit jaar bedachten ze al eens de term 'andersdenkenden', maar dat klonk teveel als een geestelijke handicap. Maar eureka! Het nieuwe woord wordt....compleetdenker! Twee letters verschil, maar een heel nieuwe belevingswereld. Nog beter is: souverein compleetdenker. Niet alleen compleet, maar ook nog onafhankelijk. Wat wil je nog meer?

Plotters hebben een merkwaardig zelfbeeld. Die denken blijkbaar dat alleen zij het complete plaatje kunnen overzien. Barracuda constateert juist het tegengestelde. Plotters zijn tunneldenkers. Een beter woord is: bevestigingsdenker. Een beetje plotter zoekt slechts bevestiging van zijn visie op internet (en noemt dat godbetert 'onderzoek'). Weliswaar moet het een en ander flink uit zijn context worden gelicht, maar als het ergens staat, zoekt de plotter niet meer verder. De kennis wordt niet meer bijgespijkerd, alleen nog tot schreeuwends toe verdedigd. Liefst door critici als betaalde (staats)trollen af te schilderen.

Waar echte compleetdenkers kijken naar tegenargumenten om hun theorie te valideren, zal een plotter nooit eens zijn eigen theorie kapot checken (falsificeren van aannames). Vraag het Noam Chomsky maar: die maakte vorig jaar al eens gehakt van domme 9/11 plotters: 'There happen to be a lot of people around who spend an hour on the internet and think they know a lot physics, but it doesn’t work like that.'