Jelle

Jelle Brandt Corstius, zoon van Hugo, trok het afgelopen jaar door India en nam een camera mee. Bij de VPRO was onlangs het resultaat te zien: rijk aan sfeer, arm aan duiding. Jelle is er de man niet naar om eerst eens jaren in de boeken te duiken, maar trekt als Kuifje in Afrika van Moskou tot Moermansk en ziet wel wat er op zijn pad komt. Daar gaat Barracuda niks van zeggen, journalistiek kent velerlei verschijningsvormen. 

Nu is Jelle voor iets anders in het nieuws. Cees van Lotringen, oud-hoofdredactie van het FD, mopperde op Jelle vanwege diens heksenjacht op Sjoerd van Keulen, oud Maagdenhuis-bezetter, maar ook een hoge ome uit de SNS-top, die een paar bonussen opstreek nadat hij de zilvervloot had binnengehaald: de omstreden vastgoedporfolio waarvoor de arme belastingbetaler nu mag bloeden. Die bonussen moet hij teruggeven, vond Jelle, mobiliseerde zijn Twitter-achterban en mocht bij Pow & Withoofd zijn zegje doen.

Van Lotringen vindt dat eensmans burgerwachten als Jelle het publieke debat bevuilen met vooroordelen, rookgordijnen en nietszeggende oneliners. 'Hij bestrijdt het symptoom en niet de oorzaak; de oorzaak van de misère waar we nu in beland zijn is niet één man die mogelijk wanbeleid gevoerd heeft, maar een decennialang proces van deregulering, liberalisering en te goedkoop geld dat tot een dominante aandeelhouderscultuur heeft geleid die moreel failliet is.'

Gevolg: de opgestoken vinger van de Rode Khmer.

Maar Van Lotringen heeft natuurlijk gelijk. Als Jelle in 2006 een reportage over SNS had mogen maken, had dat er als volgt uitgezien: Jelle zou hebben meegehost met bankiersfeestjes, vriendelijk glimlachend de mannen van SNS de hand hebben geschud, hun schilderijenverzameling in Blaricum en Bloemendaal hebben bewonderd, in hun bolide hebben rondgereden, een balletje hebben geslagen op de golfbaan, met bijpassend geruite broek en sjaaltje, gezelli hebben gekeuveld en gekwabbeld met mevrouw Van Keulen en de kinderen, gevraagd of ze net als pappie ook bankier zouden willen worden, en deze sfeerbeelden hebben aangevuld met gemoedelijke commentaren. Dat het goed was in Raboland en dat hij met de duim omhoog en tranen in de ogen afscheid had moeten nemen. Rijk aan sfeer, arm aan duiding.

Kapot geplotterd

Ach, wat jammer nou, de complottertjes hadden haar gelijk weer door: Joanna van der Hoek, de Bea-klokkenluidster die in Utrecht werd gearresteerd, is AIVD infiltrant. Of blijkt in elk geval als ‘peace ambassador‘ deeply te zijn involved (klinkt blijkbaar interessanter dan nuchter Nederlands) in een club waarvan de NWO-propganda afdruipt.

De eerste die het helemaal in de smiezen had was onze superduper speurneus Martin Vrijland. Martin is, sinds hij werkeloos achter de begonia's zit, lekker bezig de laatste tijd. Met hevig schuddende camera ging hij onlangs recht op zijn doel af: het pedo-erfgoed van wijlen senator Edward Brongersma, wiens kinderpornoverzameling in handen zou zijn gevallen van de Stichting FWOS. En spannend dat het werd! Helaas kwam Martin niet verder dan de achterdeur en de vuilniscontainer van zomaar een woonwijk, dus viel de schuddende anticlimax des te meer tegen (zeven minuten lang ook nog, niet eens een samenvatting!).

Maar Martin maakte het direct weer goed met zijn buitengewoon intelligente analyse van Joanna bij Pauw & Witteman. 'Men neme een onschuldig ogende studente die al jaren lang voor deze rol ingewijd is. Dan op een goed gekozen moment begin deze studente een ludieke protestactie. Welke boodschap wil je uitstralen? “Zero tolerance”! Daarom laat je haar direct afvoeren door ‘de sterke arm’.'

Martin, onze David Icke-fan, kreeg het pas echt door toen haar werd gevraagd of er nog meer plannen waren. 'Absoluut. Het was de eerste actie in een Héle Grote Reeks…' 'Klaar, zegel er op! Dichtplakken envelop met bedankkaartje richting de AIVD! We hebben een nieuwe Mabel Wisse Smit! Halleluja! Wat zij zegt staat namelijk compleet HAAKS op de spontane actie waarvan ze in het begin getuigt'.'

Dit is weer onnavolgbare complottertjeslogica: waarom zou Joanna nadien niet op dat idee kunnen zijn gekomen? Barracuda heeft trouwens nog nooit een AIVD infiltrante, ook niet in disguise, in een soort propagandistische rol op televisie gezien. En waarvoor eigenlijk? Om te waarschuwen dat wie stout is de roe krijgt? En waarom is Erwin Lensink dan weer geen infiltrant?

Maar de Joanna-hoax gaat verder. Joanna is - en nu komt het, fasten your seatbelts - lid van het CISV International, en hoewel die een vreedzame wereld voor ogen heeft, blijkt CISV zomaar (!) relaties te hebben aangeknoopt met UNESCO en European Youth Forum en dus erg veel weg lijkt te hebben van een organisatie die aanstuurt op globalisering. O ja, en Joanna was ook betrokken bij het diep geïnfiltreerde Occupy.

De mooiste reactie op deze hogere argumenteerkunst stond bij Anarchiel: 'En zo wordt een goeie actie kapot gecomplotterd!!' Waarop een ander reaguurde dat 'de enige keer dat mijn modem crashte 5 minuten (was) nadat ik hier een lullige opmerking over de AIVD plaatste. Slechte soldaten zijn dat.'

Inmiddels heeft Joanna ook zelf gereageerd, nog tamelijk gedetailleerd ook, maar dan nog gelooft Martin haar niet. Valt ook niet mee om, nadat je je hele site hebt vol geplamuurd met onzin, gewoon je excuses aan te bieden.

Barracuda waarschuwt hierbij voor Martin Vrijland, die tot voor kort als sales manager (!) werkte voor een bedrijf ouder dan de illuminatie (!) en nu zeeën van tijd heeft (!) om de meest uiteenlopende complotten (!) ter verzinnen. Trek je conclusies (!). 

The Illuminati: The Super Bowl Blackout Conspiracy

Instituties

Tegenwoordig kun je van complottheorieën je beroep maken. Neem Cultuursocioloog Stef Aupers vorige week in het overigens matig bekeken De Wereld Leert Door. Zijn fascinatie voor het onderwerp komt voort uit zijn overtuiging dat mensen zich niet langer thuis zouden voelen in onze moderne samenleving. Dat zou liggen aan het feit dat 'onze instituties, waar mensen steeds meer mee te maken hebben, de bureaucratie, de economie, het bankwezen, de wetenschap, dat het feitelijk steeds ondoorgrondelijker wordt'.

Dat leverde hem enkele schampere commentaren op van docent argumentatietheorie Jean Wagemans, die om weer heel andere redenen geïnteresseerd is in het fenomeen: Complotters redeneren volgens hem van gevolg naar de oorzaak. 'Het te verklaren verschijnsel - het instorten van de Twin Towers of de aanwezigheid van vreemde lichtpunten aan de hemel - wordt opgevat als het gevolg van een ander verschijnsel.'

Mwaa. Barracuda denkt het na zeven jaar complotters volgen beter te weten. Er zit wel degelijk een kern van waarheid in wat Aupers zegt. Complotters, vooral het meer paranoïde deel, vatten hun omgeving als zeer vijandig op. Dat is vooral goed zichtbaar bij de droeftoeters van Anarchiel, die zich voortdurend beklagen over hoe allerlei instanties of personen hen belagen en het leven zuur maken, althans in hun perceptie.

Uit lijfsbehoud probeert de complotter die omgeving te duiden, vooral met voorbeelden uit het verleden. Het is dus net andersom: de complotter redeneert niet zelden van oorzaak naar gevolg, waardoor hij zich steeds vaker ontpopt als voorspeller: van false flag-aanslagen die natuurlijk nooit plaatsvinden en van rampen die zich nooit voltrekken.

En het gaat ook al lang niet meer om theorieën. In een artikel over de teloorgang van de onafhankelijke pers neemt de onverbeterlijke alles-aan-elkaar-knoper Jim Beame bij Anarchiel wederom voetstoots aan dat tijdens 9/11 elementen binnen de Amerikaanse overheid meer dan drieduizend burgers hebben geslachtofferd om een War on Terror te kunnen ontketenen, of dat Lady Di is vermoord. En dat de pers dat niet durft te publiceren, komt omdat zij lid zouden zijn van geheime of semi-geheime genootschappen en verenigingen aan wie ze zwijgplicht hebben beloofd. Stuk voor stuk (overgepende) aannames die doodleuk als feit worden gepresenteerd.

Overigens ook een mooie eigenschap van complotdenkers: alleen zij doorzien het spel, terwijl de rest van de wereld in onwetendheid blijft ('‘s Werelds grootste uitgeverij bepaalt uw denkwereld').

Volgens Wagemans zoeken complotdenkers telkens nieuwe bewijzen voor hun zelfverzonnen verklaringen. Maar het is precies andersom: niet de verklaringen worden verzonnen, maar de feiten die tot de verklaring leiden. Daarbij zijn gegoogelde ditjes en datjes en niet vergeten vage JoeToebs weinig meer dan collateral.

Bovenkamer

Er daar is ze weer: Maud Oortwijn, de zakenvrouw die ruim een jaar geleden aangifte deed tegen 'Koningin Beatrix van Amsberg, de heer Maurits van Vollenhoven, de heer Benk Korthals, de heer Joris Demmink, en de heer Piet Hein Donner, wegens ondermeer (...) het in samenspanning aanzetten tot en (mede)plegen van (gang)stalking, smaad/laster/karaktermoord en mensenhandel.'

Najaar 2011 schreef Maud een boekje over haar wonderbaarlijke avonturen. Sinds zij ruim twaalf jaar geleden tijdens een vakantie in Thailand enkele volwassen blanke mannen in een koffietent met een jong kind zag dollen, waarbij haar Duitse vriend meende een Nederlandse minister te herkennen, lijdt Maud aan achtervolgingswanen. Ongeveer alles wat in haar leven overkomt, schrijft zij toe aan dat ene moment. Van mislukte relaties tot professoren in Kopenhagen en collega's die haar werk bekritiseerden, alles en iedereen zit in een complot dat zij de Truman Show noemt.

Barracuda kreeg destijds al het vermoeden dat Maud haar hele leven al behoorlijk paranoïde is. Maar weinig van de gebeurtenissen uit haar boek houden verband met het incident in Thailand. De onwaarschijnlijkheid van verhaal zit hem alleen al in de omvang van het gigantische netwerk van beschermelingen van de blanke volwassen mannen die haar voortdurend zouden intimideren en bedreigen en haar waar dan ook weten te vinden. Dat vond niet alleen Barracuda, ook in complotkringen werd Maud al snel een risee, of zoals ze het zelf formuleerde bij Argusoog Radio, 'Ik krijg meteen trollen achter me aan.'

Tja, vind je het gek? Het wordt er ook niet geloofwaardiger op. Plotseling duikt Joris Demmink op in haar verhaal, die er eerst niet was, en is de Duitse vriend vervangen door een Belgische vriendin met een Nederlandse moeder.

Maud zit blijkens haar LinkedIn profiel sinds kort werkeloos thuis, en dus is ze een blogje begonnen onder de toepasselijke naam Bovenkamer, waarin de hele rimram weer wordt eens opgerakeld, inclusief fragmenten uit haar boekje. En weer trekt Maud alle registers open, dit keer in het Nederlands en het Engels, zonder ook maar concreet te worden: 'Verder ben ik bedreigd; onterecht ontslagen (in opdracht van); meerdere keren fysiek lastig gevallen; gedrogeerd; achtervolgd door de politie; en vele andere zaken: allemaal om te zorgen dat ik mijn mond zou houden. De maatregelen die zijn ingevoerd door Justitie zogezegd om criminaliteit tegen te gaan, worden ingezet om een burger als ikzelf te stalken en het zwijgen toe te brengen. Ik spreek dit nu openlijk uit, in de hoop zo mijn fundamentele rechten te herstellen.'

Je kunt nu al voorspellen hoe dit gaat aflopen. Dit werkt natuurlijk als een rode lap op potentiële werkgevers die zich serieus zorgen zullen maken over haar geestelijke gezondheid. En iedere afwijzing zal door Maud meteen worden gezien als het bewijs van het bestaan van haar deels gefantaseerde Truman Show. Ad infinitum.

UPDATE: deze idiote analyse kan er ook nog wel bij. 

Apathie

Slaat de apathie bij het dwarse deel van de samenleving nu echt toe? Je zou het bijna denken. De koningin had afgelopen week overwegend trouwe onderdanen (op een verdwaalde studente na), alleen rechtse provo's hebben tegenwoordig nog kritiek, concludeerde schrijver Carel Brendel bij de Volkskrant. Republikeinen waren ooit langharige linkse types, lid van de PSP of de CPN, provo's, krakers en ander werkschuw tuig, revolutionaire vijanden van God, Nederland en Oranje, van alles wat heilig was in ons land.

Maar na 33 jaar Beeeeea (Beatrix Banana Boatsong) is het beeld van Oranjeklanten en republikeinen 180 graden gekanteld. 'Nu Beatrix plaatsmaakt voor koning Willem-Alexander komen de virtuele rookbommen van de nieuwe provo's van GeenStijl en Pownews. De dwarse geluiden op links zijn schaars. Republikeins gemor komt vooral van rechts, uit de hoek van de Wilderianen.' 

Soms blijft het helemaal stil. Afgelopen vrijdag veroordeelde het gerechtshof in Den Haag Erwin Lensink, die in 2010 een waxinelichthouder naar de Gouden Koets gooide, tot vijf maanden celstraf met aftrek van voorarrest omdat hij geen spijt wilde betuigen. Je hoort er bijna geen blog meer over. Ook de nieuwe provo's niet.

Alleen de nationalisatie van SNS Reaal leidde tot kortstondig virtueel gemopper, of gespeelde verontwaardiging, maar de volksrevolutie tegen falende bankiers blijft natuurlijk uit. Barracuda denkt te weten waarom. Het verzet is zo langzamerhand gekaapt door weinig wol schreeuwende malloten of tendentieuze nodeloos kwetsende digitale vodden. Daar wil je als echte provo niet tussen staan.

Geert Wilders staat bijvoorbeeld meteen weer vooraan met zijn repertoire over AOW'ers die gepakt worden, iets dat hij bij iedere gelegenheid roept. Of neem columnist Jan Bennink die tegenwoordig bij de linkse MSM het onderbuikgevoel mag verwoorden. Ook die roept dat niet alleen de hardwerkende Nederlander, maar ook het omaatje van wie het pensioentje toch al werd gekort, de gehandicapten, de chronisch zieken van achteren genomen worden. 'Ook deze vette bleke rovende mislukkelingen in driedelig grijs kunnen in Ramatuelle bij Club 55, ongestoord aan hun roseetje blijven nippen. Gezellig naast Erik Staal, Dirk Scheringa en al die andere bloedzuigers wiens bestuurlijke wanpraktijken met uw zuurverdiende belastingcentjes moesten worden gerepareerd.'

Maar Nederland is niet het land van ondernemers die even een Japannertje doen: snikkend en schokschouderend, met het hoofd naar beneden. Ook een rondje pek en veren op het dorpsplein past niet meer bij onze volksaard.  De doodstraf is al meer dan honderd vijftig jaar geleden afgeschaft. De nuchtere Nederlander wil geen boetedoening, die wil oplossingen, liever vandaag dan morgen. En dan mogen zelfs Oranje-kanjers gewoon propjes blijven schieten.

Dipje

Alternatief Nederland zit in een dipje. Dat blijkt uit een enkele opmerkingen van de volgelingen van de Grote Verlosser Johan Oldenkamp. De deceptie van 21 december 2012 schijnt bij sommigen hard aangekomen te zijn. Ook Johan zelf geloofde ooit in het einde der wereld, maar gelukkig, hij heeft inmiddels alle vijf fasen van ontwaken doorlopen. En dat kun JIJ ook!

In de eerste fase, legt Johan geduldig uit, werkt ons verstand zo dat we domweg niet willen weten dat er misschien iets aan de hand is. Zalig zijn de onwetenden, want zij worden niet gehinderd door kennis van zaken, en kunnen dus als een spreekwoordelijke kip zonder kop gewoon doorgaan met het rennen in de tredmolen van het dagelijkse leven. Ook mensen die stiekem echt wel beter weten, maar vanwege eigen belang net doen alsof er niets aan de hand is, zitten ook nog steeds in deze eerste fase van alles krampachtig blijven ontkennen. Deze ontkenners beschouwen de mensen die al wel (enigszins) wakker zijn als ‘niet goed snik’ of als ‘complotdenkers’. Barracuda zit ongetwijfeld in deze fase, horen we Johan bijna hardop denken.

Dan begint fase 2: woede. Op een gegeven moment worden de interne tegenstrijdigheden te groot, en valt het niet langer te ontkennen. Dan knalt als het ware de kurk van de fles, wat meestal gepaard gaat met het vrijkomen van veel boosheid. De meeste zogeheten ‘klokkenluiders’ blijven echter in deze fase hangen, weet Johan. Ze lopen vervolgens helemaal leeg op hun eigen woede.

Dan begint de heroriëntatiefase. We gaan op zoek naar oplossingen. We weten dan dat we alles wat regulier is niet meer kunnen vertrouwen, en dus gaan we vervolgens op zoek naar wat er nog meer te koop is. We komen daardoor terecht in de wereld van de alternatieve media en de alternatieve zorg. Maar de misleiding in deze derde fase (op een alternatieve manier) is misschien nog wel groter, waarschuwt Johan: 'Ik loop al wat jaartjes mee in het alternatieve circuit en ik durf te beweren dat 99% van wat daar wordt verkondigd als waarheid gefantaseerde flauwekul is, omdat het helemaal nergens op is gebaseerd. Al deze zogenaamde ‘wakkere mensen’ zijn nog helemaal niet volledig wakker.'

Ergo: een depressie. Onze moed verdwijnt in onze schoenen, en we zakken bij de pakken neer. Deze vierde fase van depressie is de moeilijkste om door te komen, weet Johan. We hebben namelijk alles onderzocht, en we weten dus dat niets werkt.

Maar dan komt, gelukkig, de verlossende fase. We accepteren dan het leven zoals het leven werkelijk is, dus zonder onze oordelen of inkleuringen. We accepteren onze eigen verantwoordelijkheid voor alles in ons eigen leven. Wanneer iemand dus begint over (Verheven) Meesters, (Aarts-) engelen, de Galactische Federatie van Het Licht, het Ahstar Commando, de vierde of nog hogere dimensies, grenswetenschap, naderend onheil, het Grote Gevaar, New World Order, infiltratie door geheime diensten, reptilians en ga zo maar door, weet dan dat deze lieve medemens in de derde fase zit en de antwoorden dus nog steeds buiten zichzelf zoekt. 'Zeg dan alsjeblieft niet tegen deze mensen dat dit allemaal niet waar zou zijn, want iedereen heeft immers recht op een eigen waarheid. Geef ze in plaats daarvan nog maar meer informatievoedsel. Stuur ze lekker veel linkjes en geef ze stapels boeken te lezen.'

Het is ronduit vermoeiend om niet te zeggen verwarrend, deze mentale catharsis die eindigt waar zij is begonnen, met een soort van ontkenning van alles waar je je misschien wel jaren druk over maakte. Maar gelukkig: Johan brengt jullie verdwaalde schapen graag op het pad via zijn onlangs geopende Pateo Center: Centrum voor Heelkunde. Ook uit het navelstaren put je volgens Johan Goddelijke energie.